«Ζει! Ζει! Ζει!» φώναξε ένα τεράστιο πλήθος στην Αθήνα στις 5 Μαΐου 1976, καθώς το φέρετρο του Αλέκου Παναγούλη περνούσε από την πόλη.
«Ζει! Ζει! Ζει!» Έτσι τον υποδέχτηκαν.
Όλα ξεκίνησαν οκτώ χρόνια νωρίτερα, με το πραξικόπημα των Συνταγματαρχών στην Ελλάδα. Η εξουσία είχε πέσει στα χέρια της χούντας με επικεφαλής τον Γεώργιο Παπαδόπουλο. Συλλήψεις, λογοκρισία, καταστολή. Η δημόσια ζωή σταμάτησε. Ο Παναγούλης ήταν ηλεκτρολόγος μηχανικός, εκπαιδευμένος στο Πολυτεχνείο της Αθήνας. Επέλεξε να ενταχθεί στην αντίσταση. Οργάνωσε ένα δίκτυο, πεπεισμένος ότι η ακινησία ήταν μια μορφή συνενοχής. Στις 13 Αυγούστου 1968, επιχείρησε να επιτεθεί στον Παπαδόπουλο. Ετοίμασε ο ίδιος τις εκρηκτικές γομώσεις και τις τοποθέτησε κατά μήκος του δρόμου μεταξύ του Σουνίου και της Αθήνας. Ένα πρόβλημα με το φυτίλι χάλασε το σχέδιο. Η έκρηξη έγινε, αλλά το αυτοκίνητο του δικτάτορα δεν χτυπήθηκε. Προσπάθησε να δραπετεύσει. Κρύφτηκε σε μια σπηλιά. Συνελήφθη. Στις 17 Νοεμβρίου 1968, καταδικάστηκε σε θάνατο. Η ποινή δεν εκτελέστηκε. Κλείστηκε στην απομόνωση, σε ένα κελί πλάτους μόλις λίγων μέτρων, για χρόνια. Το ονόμασε «τάφο». Τα βασανιστήρια ήταν συνεχή: ξυλοδαρμοί, καψίματα, στέρηση ύπνου και ταπείνωση. Έγραψε για όλα αυτά σε μια επιστολή από τη φυλακή το 1970. Δεν ενέδωσε. Υπό αυτές τις συνθήκες, συνέχισε να γράφει. Έγραψε στίχους στους τοίχους, χρησιμοποίησε κομμάτια υφάσματος, σπίρτα, οτιδήποτε μπορούσε να αφήσει ίχνος. Παρέμεινε εκεί για πάνω από πέντε χρόνια. Προσπάθησε να δραπετεύσει. Έκανε απεργίες πείνας. Αρνήθηκε την αμνηστία. Το 1973, αποφυλακίστηκε χάρη σε αμνηστία. Μετακόμισε στην Ιταλία με την Οριάνα Φαλάτσι, η οποία τον στήριξε κατά την εξορία του. Αρκετές ευρωπαϊκές προσωπικότητες ακολούθησαν την υπόθεσή του, συμπεριλαμβανομένου του Σάντρο Περτίνι. Μετά την πτώση της δικτατορίας το 1974, επέστρεψε στην Ελλάδα. Εξελέγη στο Κοινοβούλιο. Συνέχισε να καταγγέλλει τους δεσμούς μεταξύ μελών του παλαιού καθεστώτος και των νέων θεσμών. Ισχυρίστηκε ότι είχε έγγραφα για αυτές τις σχέσεις. Την 1η Μαΐου 1976, πέθανε σε τροχαίο ατύχημα στην Αθήνα. Το αυτοκίνητο έπεσε στην είσοδο ενός γκαράζ. Η επίσημη εκδοχή έκανε λόγο για ανθρώπινο λάθος. Δύο ημέρες αργότερα, επρόκειτο να παρουσιάσει αυτά τα έγγραφα… Υπήρχε ένα τεράστιο πλήθος στην κηδεία. Ο Περτίνι ήταν ανάμεσά τους. Και αυτή η επαναλαμβανόμενη κραυγή: «Ζει! Ζει! Ζει!» Για μερικούς, ήταν εξτρεμιστής. Για άλλους, ένα πολιτικό σύμβολο. Για πολλούς, ένας άνθρωπος που αμφισβήτησε την εξουσία χωρίς να υποχωρήσει. Το σώμα θάφτηκε.
Η ιστορία παρέμεινε!
