Ο Ουρουγουανος συγγραφέας το 1995 είχε δώσει μια συνέντευξη στο περιοδικό El Grafico. Εκείνη την χρονιά εκδόθηκε και το διάσημο ποδοσφαιρικό του έργο…
Το ποδόσφαιρο στην σκιά και το φως.
Παρακάτω μερικά αποσπάσματα από την συνέντευξη:
“Είμαι οπαδός της Νασιοναλ, αλλά πάντα είχα την τάση να χειροκροτώ τον εχθρό, όταν ένας παίκτης της Πενιαρολ έκανε αριστοτεχνικες ενέργειες όπως συνέβαινε με τον Σκιαφίνο, τον Αμπαντιέ κτλ…
-Ποια είναι η ανάμνηση σας απο το Μαρακανάσο;
-Ήμουν 9 χρονών αλλά τα θυμάμαι όλα.
Ολόκληρη την ραδιοφωνική μετάδοση από τον Κάρλος Σολε.
Ότι βγήκαμε να πανηγυρίσουμε κι’ότι το Μοντεβιδέο εξερράγη.
Είχα δώσει χίλιες υποσχέσεις στον θεό μετά το γκολ της Βραζιλίας αν μας χάριζε τη νίκη της Ουρουγουάης.
Το θαύμα συνέβη.
Και χωρίς κλωτσιές γιατί τότε το Γκαρα Τσαρουα ( Garra Charrua ) δεν ταυτιζόταν με τις κλωτσιές.
Η Ουρουγουαη έκανε τα μισά φάουλ από ότι η Βραζιλία.
-Φαίνεται ότι σας απασχολεί το θέμα με τις κλωτσιές…
-Να επισημάνω ότι η αίσθηση τιμής έχει αρχίσει να ανακτάται στο παιχνίδι από τον “μαέστρο” Τάμπαρες και μετά.
Αυτός σηματοδότησε το όριο, επέβαλε ένα παιχνίδι καθαρό κι’άρχισε να αλλάζει την άσχημη εικόνα που έφτιαχνε η Ουρουγουάη.
Υπήρξε όμως μια περίοδος του Ουρουγουανικού ποδοσφαίρου που εμένα μου φαίνεται ντροπιαστική, αυτή της θεοποίησης και της δημαγωγίας της βίας.
Και αυτό γιατι σημαντικό μέρος των <ειδικών > του ποδοσφαίρου εξακολουθεί να πλέκει το εγκώμιο της βίας.
Ετσι ταυτίζουν την Gara Charua με την ανεντιμότητα.
Ενω αντίθετα σημαίνει αξιοπρέπεια.
Θεωρώ ευτυχώς οτι το Ουρουγουανικό ποδόσφαιρο βγαίνει απο εκεί, απο αυτό το σκεπτικό οτι πρέπει να το σώσουμε μέσω των κλωτσιών…..
Περιοδικό HUMBA
