Σαν τα τσακάλια πάνω σε πτώματα, οι μικροί ηθικολόγοι είναι άγριοι και μιλάνε για έναν άνθρωπο, που η ζωή του πέρα από κάθε αδυναμία, είναι Θρύλος.
Επειδή ο Μαραντόνα ήταν πάνω από το καλό και το κακό, ήταν το άπειρο.
Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, αντιπροσώπευε το νούμερο ”10” στο ποδόσφαιρο. Ηταν ο αριθμός που τον χαρακτήριζε.
Το ”10” ήταν σχεδόν μια εμμονή για τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, αλλά ήταν μια εντελώς διαφορετική εποχή, όταν οι αριθμοί είχαν κολλήσει πάνω στο σώμα, μόνο και μόνο επειδή η ομάδα δεν μπορούσε να τα καταφέρει χωρίς εσένα.
Στις φανέλες που μοιραζόταν στα αποδυτήρια από το 1 έως και το 11 και χωρίς ονόματα στο πίσω μέρος, ο αριθμός ”10” είχε ιδιαίτερο βάρος.

Το ”10” έπρεπε να αναγνωριστεί από κάθε γωνιά του σταδίου.

Ο Μαραντόνα, το έκανε δικό του νούμερο από τις πρώτες του παραστάσεις με την Αρχεντίνος Τζούνιορς και την ομάδα νέων της Αργεντινής.
Στην πραγματικότητα δεν χώρισε ποτέ ξανά.
Το νούμερο 10 όποιος κι’αν το φορέσει, σε οποιαδήποτε ομάδα, θα είναι γραμμένο το όνομα του Ντιέγκο πίσω,κάπου νοητά, μαζί με το περιβραχιόνιο.
Ήταν το νούμερο ”10” όλων των δεκαριών.
Διαφορετικός απο όλο το σημερινό ποδόσφαιρο, όπου το να είσαι ”10” εχει περισσότερο νόημα στο μάρκετινγκ.
Ο αριθμός αυτός είχε πάνω του βάρος, το οποίο το αισθανόσουν.
Ο Μαραντόνα, επάιξε απέναντι σε μεγάλους παίκτες, τεχνίτες αλλά και δολοφόνους αμυντικούς.
Σε όλους έδινε την εντύπωση απευθείας, οτι ήταν ήδη ηγέτης και νικητής, πριν ακόμα ξεκινήσει το παχνίδι.
Για τον Ντιέγκο!