Ο Πελέ μιλούσε συχνά για τη μεγάλη συμβολή στην επιτυχία που έχει το να μαθαίνει κάποιος να χάνει…
“Αν μαθαίνεις να χάνεις, τότε θα κερδίζεις”.
Στο βιβλίο του «Το ποδόσφαιρο στον ήλιο και τη σκιά» ο Εδουάρδο Γκαλεάνο καταγράφει γλαφυρά την ουσία…
«Όσοι από εμάς είμασταν αρκετά τυχεροί που τον βλέπαμε να παίζει, λάβαμε ελεημοσύνη εξαιρετικής ομορφιάς.
Στιγμές τόσο άξιες της αθανασίας, που κάνουν να πιστεύουμε ότι υπάρχει αθανασία»
Σε μία κοινωνία που δεν είχε τίποτα απο τη λατρεία των διασημοτήτων που υπάρχει σήμερα, ο Πελέ ακολουθούνταν παντού.
Οι θαυμαστές τον κυνηγούσαν για αυτόγραφα και περιβαλλόταν μόνιμα από φωτογράφους, οι οποίοι συνέλαβαν και αποθανάτιζαν κάθε φάση της ζωής του.
Απέδειξε ότι οποιοσδήποτε, ανεξάρτητα από την οικονομική δυνατότητα, θα μπορούσε να τα καταφέρει στον αθλητισμό εάν είχε το ταλέντο και την αποφασιστικότητα να πετύχει.
«Όπου πήγα, με κοίταζαν και με αντιμετώπιζαν σαν θεό, σχεδόν σίγουρα επειδή εκπροσώπησα τους μαύρους σε αυτές τις χώρες.Τι θα μπορούσε να πετύχει ένας μαύρος σε μία χώρα όπου υπήρχε φυλετική προκατάληψη, καθώς επίσης και παρέχοντας φυσικές αποδείξεις ότι ένας μαύρος θα μπορούσε να γίνει πλούσιος, ακόμη και σε μια χώρα λευκών.
Σε αυτούς τους ανθρώπους, που είχαν μικρή πιθανότητα να ξεφύγουν από τη συντριπτική φτώχεια στην οποία βρέθηκαν, αντιπροσώπευα μία ακτίνα ελπίδας».
Ο Πελέ, περιγράφει την πρώτη του επίσκεψη στην Αφρική!
Το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα το πέτυχε στα δεκαπέντε του χρόνια με την φανέλα της Σάντος.
Στα δεκαέξι του ήταν ήδη πρώτος σκόρερ και πρωταθλητής της Torneo Paulista.
Πριν κλείσει τα δεκαοχτώ του χρόνια, ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής. με την Βραζιλία!
Και στα δεκαοχτώ του, έκανε την στρατιωτική του θητεία.
Έτσι πέρασε την εφηβεία του, ο Βασιλιάς Πελέ!
Λίγους μήνες πριν το Μουντιάλ του 1958, ο Βραζιλιάνος δημοσιογράφος Νέλσον Ροντρίγκεζ, έγραφε στην στήλη του εντός της εφημερίδας “Machete Esportiva”…
“Ό,τι αποκαλούμε βασιλικό, είναι πάνω απ’ όλα μια κατάσταση ψυχής.
Ο Πελέ έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα έναντι των υπολοίπων ποδοσφαιριστών.
Νιώθει Βασιλιάς από το κεφάλι μέχρι τα πόδια.
Η μεγαλύτερη αρετή του είναι η απόλυτη απρέπεια του.
Βάζει τον εαυτό του πάνω απ’ όλους και όλα, καταλήγοντας να ασκεί δέος στην ίδια τη μπάλα, που έρχεται στα πόδια του όπως ένα μικρό σκυλί”.
Το κείμενο του Νέλσον Ροντρίγκεζ έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς για πρώτη φορά, ο Έντσον Αράντες ντο Νασιμέντο αποκαλείται όπως θα αποκαλούταν στο υπόλοιπο της ζωής του.
