«Έχω πολλές, πάρα πολλές αναμνήσεις απο τα χρόνια μου στην Γιουβέντους.

Αν πρέπει να ευχαριστήσω κάποιον, είναι ο Lippi, χάρη σε αυτόν η οικογένειά μου ζει καλά σήμερα.

Πρέπει να είσαι ειλικρινής με τους ανθρώπους, γιατί σε ακτινογραφούν με την πρώτη ματιά. Καταλαβαίνουν ποιος είσαι, αν είσαι ψεύτικος ή ειλικρινής, από μια ματιά, από το πώς κάθεσαι.\

Ο Ντελ Πιέρο ήταν υπέροχος άνθρωπος, δυστυχώς δεν μπορούσε να φύγει από το σπίτι γιατί τον κυνηγούσαν όλοι.

μαζί μας στο εστιατόριο μόνο μία φορά, μετά από λίγο έπρεπε να φύγει.

Ο Μπουφόν, από την άλλη, ήταν ένα παιδί 190 εκατοστών, πάντα χαμογελαστός και ευδιάθετος, εμπνέει συμπάθεια.

Μοιραζόμουν ένα δωμάτιο με τον Φεράρα, το πρόβλημα ήταν όταν άρχισε να μιλά στα ναπολιτάνικα, δεν μπορούσες να καταλάβεις τίποτα.

Όταν έφτασα στο Τορίνο, ήταν αυτός που με δέχτηκε, μαζί με τον Περούτσι.

Στο γήπεδο προσπαθούσα πάντα να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό.

Δικαίως ή αδίκως, αυτός είναι ο τρόπος που ερμηνεύω το ποδόσφαιρο.

Σήμερα μιλάμε πολύ για το fair play, είναι απλώς υποκρισία.

Θέλω να είμαι δίκαιος στην ζωή, στο ποδόσφαιρο πρέπει να κερδίζω.

Αν όχι, θα παίξω χαρτιά.

Πάντα έκανα παρέα με τον Ιουλιάνο, ίσως επειδή ήμασταν οι εργένηδες του γκρουπ.

Αυτός, ο Βιέρι, ο Αμορούζο και ο Φαλτσιόνι.

Βιέρι ήταν ντροπαλός με όλους εκτός από όταν ήταν ανάμεσά μας.

Μετά το ατύχημα με τον Πεσότο, άλλαξε η δημόσια εικόνα μου.

Κάθισα δίπλα του στο νοσοκομείο για δύο εβδομάδες ενώ ήταν σε κώμα, όταν συνήλθε ήρθε να με επισκεφτεί στην Ουρουγουάη για να με αγκαλιάσει.

Ο κόσμος άρχισε να με κοιτάζει διαφορετικά, πιο καλοπροαίρετα, δεν ήμουν πια αυτή η σκληρή φυσογνωμία του γηπέδου».

Πάολο Μοντέρο