Mια ομάδα έξω από τη λογική της εποχής, να έχει μόνο Βάσκους παίκτες, η μεγάλη Αθλέτικ Μπιλμπάο και ένας μεγάλος αρχηγός, ο Julen Guerrero.
Πάνω από το μέσο όρο το ποδοσφαιρικό του ταλέντο, η τάξη, η τεχνική, η κομψότητα των κινήσεων με την μπάλα και η βασκική υπερηφάνεια.
Αυτό είναι το μείγμα που ενσωματώνεται από τον Julen Guerrero, έναν από τους καλύτερους ισπανούς μεσους της δεκαετίας του ’90.
Ο Julen Guerrero López γεννήθηκε στο Portugalete κοντά στο Μπιλμπάο, στις 7 Ιανουαρίου 1974.
Φόρεσε την κόκκινη φανέλα της Athletic για πρώτη φορά σε ηλικία μόλις οκτώ ετών.
Το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα και στη La Liga πραγματοποιήθηκε δέκα χρόνια αργότερα.
Μερικά παιχνίδια αρκούν για να καταλάβουν όλοι ότι ο ξανθός μέσος έχει σπάνιες ιδιότητες. Ήδη στην πρώτη του σεζόν, με δέκα γκολ, έκανε τα πράγματα σαφή ως προς το ποιος είναι ο ισχυρότερος αναδυόμενος παίκτης στο ισπανικό ποδόσφαιρο.
Ακόμη και τον Ιανουάριο του 1993, όταν ήταν ακόμα δεκαεννέα και είχε κάνει λίγες επαγγελματικές εμφανίσεις, ο Ισπανός προπονητής Javier Clemente τον καλεί στην εθνική ομάδα για το ντεμπούτο του εναντίον του Μεξικού.
Τα πρώτα κιόλας χρόνια αποδείχθηκαν τα καλύτερα σε ολόκληρη την καριέρα του, καθιερώνοντάς τον πρώτα ως τον καλύτερο νέο παίκτη και μετά ως τον καλύτερο Ισπανό παίκτη.
Την σεζόν 1993-94 έδειξε το καλύτερο από το ρεπερτόριό του με υπέροχες ασίστ και δεκαοχτώ γκολ που του έδωσαν συμμετοχή στο Παγκόσμιο Κύπελλο στις Ηνωμένες Πολιτείες και την κολακεία των μεγάλων ισπανικών και ευρωπαϊκών ομάδων.
Αυτός όμως δεν έβγαλε ποτέ την ιδέα απο το κεφάλι του να γίνει η σημαία της Αθλέτικ Μπιλμπάο.
Ως απόδειξη αυτού, υπήρξε η άρνηση ενός λευκού συμβολαίου που του προσέφερε η Ρεάλ Μαδρίτης και η υπογραφή μιας επέκτασης με τους ερυθρόλευκους της Μπιλμπάο για δώδεκα χρόνια.
Δώδεκα χρόνια που όλοι φαντάζονται γεμάτα ικανοποιήσεις, αλλά κάτι πάει στραβά και ο Julen θα γίνει το ξεθωριασμένο αντίγραφο του παίκτη που θαύμαζαν όλοι τα πρώτα χρόνια της καριέρας του.
Μερικοί έχουν πει ότι τα προβλήματα υγείας της συζύγου του τον έχουν κρατήσει μακριά από το ποδόσφαιρο.
Άλλοι μιλούν για μια απομόνωση στο αθλητικό κέντρο που ήθελε από μερικούς παίκτες, οι οποίοι ζήλευαν αυτόν που ήταν ο παλιότερος και αρχηγός της ομάδας και εκπροσωπούσε όλους τους Βάσκους.
Αυτή η ταχεία παρακμή δεν ξεθωριάζει τη μνήμη ενός μοναδικού παίκτη.
Πράγματι, σχεδόν τον κάνει ρομαντικό ήρωα του ποδοσφαίρου.
Ένας ποδοσφαιρικός ήρωας για τον οποίο το να είσαι σημαία άξιζε πολλά περισσότερο από τα λεφτά των ευρωπαϊκών ομάδων…
