Πόσες φορές τον έχουμε δει να κάνει το παιχνίδι του, όπως μόνο αυτός ξέρει.
Να δέχεται την μπάλα με πλάτη, να στρίβει και να περνάει τον πρώτο αντίπαλο και να τον παρακάμπτει, μετά να βάζει ταχύτητα και να προσπερνάει τον δεύτερο και τον τρίτο, τέλος να κάνει προσποίηση στον τελευταίο αμυντικό και το γκολ να είναι μια εύκολη υποθεση, με το σκάψιμο της μπάλας και τον τερματοφύλακα να βγαίνει…
Το γήπεδο ήταν πάντα έτοιμο να εκραγεί όταν είχε την μπάλα ο Άλεν Μπόκσιτς.
Είχε τεχνικά και σωματικά προσόντα που ελάχιστοι διέθεταν ακόμα και σε εκείνη τη Serie A των φαινομένων.
Μεταξύ των πολλών ιδιοτήτων του, είχε την αναισθησία μπροστά στο τέρμα, ψυχρός εκτελεστής, αλλά αν ξεκινούσε και γρήγορα ήταν καταστροφικός και δεν υπήρχε τίποτα και κανείς που να μπορούσε να τον σταματήσει.
Ενα πράγμα κατάφερε να τον σταματήσει, η κολίτιδα.
Οι παίκτες της Λάτσιο θυμούνται πολύ καλά τι συνέβη σε έναν αγώνα για το Κύπελλο UEFA στο Ντόρτμουντ την σεζόν 1994/95.
Ένα τέταρτο μετά την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου, ο Κροάτης επιθετικός τρέχει ολοταχώς, αλλά δεν πάει προς την εστία της Μπορούσια.
Πηγαίνει προς τα αποδυτήρια και αφήνει την ομάδα με δέκα παίκτες.
Ο Ζέμαν παρατηρεί τη σκηνή με δυσπιστία.
Ο Μπόκσιτς επανεμφανίζεται επτά λεπτά αργότερα, σα να μην είχε συμβεί τίποτα.
Ο ανταποκριτής της Corriere della Sera, Φράνκο Μελί, έγραψε…
«Και ο Μπόκσιτς βγαίνει μυστηριωδώς (φυσική ανάγκη;)».
