”Για μένα που βλέπω τον Ολυμπιακό μόνος μου χωρίς συνοδεία πριν τους πανευρωπαικούς αγώνες που έγιναν το 1969 στο στάδιο Καραισκάκη, η εξέδρα του Ολυμπιακού γινόταν στην θύρα 10…

(Τα εισιτήρια τότε στην 10 ήταν κοινά και μπαίναμε νωρίς για να κάτσουμε δίπλα στον Αττίλιο.)

Ο καλύτερος ποδοσφαιριστής που έχω δει ήταν ο μέγαλος Γιώργος Δεληκάρης και θα εξηγήσω γιατί ήταν ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστης…

Ο Δεληκάρης ήταν πολύ γρήγορος, ξεκινούσε όλες τις προσπάθειες του απο πίσω, απο αριστερά ή απο το κέντρο, διέσχιζε όλο το γήπεδο, η μπάλα κόλλαγε στο αριστερό του πόδι και “κένταγε” πάνω στο χόρτο και αυτό το έκανε πολλές φορές κατα την διάρκεια του αγώνα και πάντα με επιτυχία.

Ο Δεληκάρης είχε την καλύτερη αλλαγή παιχνιδιού απο την μια πλευρά του γηπέδου στην άλλη με πάσα ακριβείας και γλυκιά πάσα να την βρει ο συμπαίκτης του ωραία μπροστά του. Κατα την διάρκεια του αγώνα έκανε πολλές τέτοιες πάσες.

Ο Δεληκάρης δεν έπαιρνε χαμπάρι απο ποιος ήταν ο αντίπαλος και αυτό το απέδειξε με αντιπάλους τους γερμανούς παγκόσμιους πρωταθλητές, τους οποίους έκανε και παραμίλαγαν και στα δύο παιχνίδια.

Οι εφημερίδες σε μεγάλους ευρωπαικούς αγώνες του Ολυμπιακού τότε, στην κριτική στην πρωτη σελίδα έγραφαν, κορυφαίος όλων ο Δεληκάρης και απο κάτω με μικρά τα ονόματα άλλων ποδοσφαιριστών.

Τον Δεληκάρη τον έχω δει σχεδόν σε όλους τους αγώνες που έπαιξε στο Καραισκάκη, τότε ηταν δύσκολο να βρεις εισιτήριο.

Εγω κάθε Κυριακή ήμουν εκεί αλλα πολύ λίγες φορές δεν μπόρεσα να μπω μέσα στο γήπεδο.

Τον εχω δει ακομα και σε πολλές προπονήσεις του Ολυμπιακού στο βοηθητικό του Καραισκάκη και στο γήπεδο του Ρέντη.

Για μένα ήταν και παραμένει να είναι ο κορυφαίος απο όλους όσους έχω δει και έχω δει πολλούς μεγάλους ποδοσφαιριστές.”
Γιώργος Λειβαδίτης