“Λατρεύω αυτό το συναίσθημα να γεννιέσαι και να μεγαλώνεις στην πιο όμορφη πόλη του κόσμου.
Όταν ποδοσφαιριστές από άλλες ομάδες, ειδικά ξένοι, έρχονται να παίξουν αντίπαλοι της Ρόμα, σχεδόν πάντα κάνουν μια περιήγηση στα αξιοθέατα και στις ομορφιές της πόλης.
Τα ματς ήταν πάντα δύσκολα, με βραχώδεις και σκληρούς αμυντικούς, που πολλές φορές ξεπερνούν τα όρια του κανονισμού και κλωτσούσαν ακόμα και λίγο παραπάνω από όσο έπρεπε.
Και τότε συνειδητοποίησα, ότι σε αυτές τις περιστάσεις, βλέποντας την ομορφιά της Ρώμης, ο δείκτης μίσους ανεβαίνει.
Επειδή εμείς είμαστε στη Ρώμη και αυτοί όχι.
Μπορεί να καταφέρουν να αρπάξουν το 1-1 με ένα χτύπημα της τύχης, ένα γκολ απο έναν πρώην παίκτη μας, ένα αμφίβολο οφσάιντ, αλλά στο τελευταίο σφύριγμα θα μείνω εδώ, ζω τη ζωή μου στη Ρώμη και εσύ, ο μέσος της Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ, πρέπει να επιστρέψεις στον γκρίζο χειμώνα σου στην Βεστφαλία, που πολλά παιδιά δεν ξέρουν τι σημαίνει Άνοιξη, δεν μπορούν καν να την προφέρουν, επειδή αρχίζουν να μαθαίνουν αυτό το ευλογημένο όνομα μόνο όταν μεγαλώσουν.
Όταν έρχονται στη Ρώμη, οι ξένοι παίκτες μας ζηλεύουν και μας μισούν, είναι λόγω της ιστορίας μας, της ομορφιάς των μνημείων μας και για την αισιοδοξία και την αγάπη που εκπέμπει αυτή η πόλη.
Η Ρώμη είναι η πιο όμορφη πόλη του κόσμου!”
Φραντσέσκο Τόττι
′′ Η σημαία μας, είναι η φανέλα της Ρόμα, είναι το σύμβολο, είναι το μόνο πράγμα που πρέπει να τιμάς, γιατί αντιπροσωπεύει την πόλη.
Ένας παίκτης, όποιος κι αν είναι, θα γίνει μεγάλος μόνο αν ιδρώνει και τιμάει την φανέλα”.
Στον Ντίνο Βιόλα, στον εμβληματικό πρόεδρο της Ρόμα, ανήκουν αυτά τα λόγια και ο Τόττι τα έκανε πράξη.
Στην εικόνα κάτω, ο Ντίνο Βιόλα, με τον νεαρό Φραντσέσκο Τόττι, ο οποίος μπαίνει στην Τριγκορία, στο προπονητικό κέντρο της Ρόμα, εν έτει 1989 και στην κυριολεξία, δεν βγήκε ποτέ απο εκεί…
“Κάθε φορά που συναντιόμασταν στο Τσάμπιονς Λιγκ, ο Ζιντάν και ο Φίγκο μου έλεγαν να αποδεχτώ την προσφορά της Ρεάλ.
Μου είπαν να μην είμαι ανόητος, γιατί ήταν ένα τρένο που περνάει μια φορά στη ζωή.
”Σε θέλει η ισχυρότερη ομάδα του κόσμου, έλα!”
Εμεινα στη Ρόμα!
Δεν το μετάνιωσα ποτέ.”
Φραντσέσκο Τόττι
