«Όταν έβγαινα στο γήπεδο, πάντα περνούσα μπροστά από τον πίνακα της Μαντόνα του Ποζιτάνο και σκεφτόμουν το Σαν Τζενάρο.

Κάθε φορά άφηνα τον εαυτό μου στον Θεό και του ζητούσα συγγνώμη, γιατί οι Ναπολιτάνοι με συνέκριναν μαζί του, αλλά δεν έκανα θαύματα, απλώς προσπάθησα να δώσω στους ανθρώπους λίγη ευτυχία.

Μόνο ο «Ελ Μπάρμπα» κάνει θαύματα».

Ντιέγκο Μαραντόνα

«Έχουν πει τα πάντα για τον Ντιέγκο, αλλά υπάρχει ένα πράγμα που πρέπει να ξέρετε και το οποίο με χαρά μοιράζομαι.

Για όλους εμάς, για όλο το επιτελείο, ο Μαραντόνα ήταν παράδειγμα ως παίκτης, συμπαίκτης, φίλος.

Ήταν παράδειγμα ζωής, πριν από το ποδόσφαιρο.

Θα σταματήσω εδώ, γιατί έχουν ειπωθεί πάρα πολλά πράγματα…

Ο Ντιέγκο ήταν ο Ντιέγκο και τέλος».

Λουτσιάνο Καστελίνι

13 Νοεμβρίου 1971.
“Όταν ήμουν 10 χρονών, ήμουν καλεσμένος στο πρόγραμμα του Channel 13, “”Κυκλικά Σάββατα”” του Pipo Mancera.

Ήταν η πιο διάσημη εκπομπή εκείνων των εποχών στην Αργεντινή.

Με είχαν δει να παίζω στο ημίχρονο ενός αγώνα στο γήπεδο της Vélez.

Και κάλεσαν τον Francis Cornejo, τον προπονητή μου από το Los Cebollitas και εμένα. Θυμάμαι ότι η μαμά μου La Tota μου αγόρασε καινούργια παπούτσια Arrow για εκείνη τη μέρα.

Όπως βλέπετε ήμασταν πολύ ταπεινοί.

Αρχικά, η ιδέα ήταν να κάνουμε μια πεντάλεπτη συνέντευξη.

Αλλά οι κύριοι καλεσμένοι, Los Five Latinos, άργησαν και έπρεπε να σύρουν τη συνέντευξη μου.

”Με είχαν 45 λεπτά να παίζω παιχνίδια μπροστά στις κάμερες.”

Ντιέγκο Μαραντόνα