Μαμά δώσε μου άλλα πέντε λεπτά, είμαστε στα πέναλτι, τώρα σε λίγο έρχομαι!
Και πέντε λεπτά δεν ήταν ποτέ αρκετά…
Το βραδινό ή το μεσημεριανό γεύμα της Κυριακής θα μπορούσε να είναι έτοιμο, μπορεί να υπάρχουν θείοι ή παππούδες που δεν έχετε δει, αλλά πρώτα έπρεπε να τελειώσετε το παιχνίδι σας…
Όταν επιστρέφατε στο σπίτι θα έπρεπε να αντιμετωπίσετε τους γονείς σας που κουρασμένοι πλέον απο τις φωνές να σας περιμένουν, είχαν ήδη βάλει τα πιάτα στο τραπέζι και με απειλητικό βλέμμα, σιωπηλά, σου έλεγαν να πας αμέσως στο μπάνιο να πλυθείς και να αλλάξεις αυτά τα «ρούχα» που φοράς.
Κάθε μέρα πηγαίναμε να παίξουμε κάτι που για εμάς ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό παιχνίδι,και ίσως γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ήμασταν διατεθειμένοι να διακινδυνεύσουμε τη “σωματική μας ασφάλεια” όταν γυρνούσαμε σπίτι…
Απλά για να μπορείς να παίξεις ποδόσφαιρο τότε, είχες φτάσει να κάνεις τους χειρότερους συμβιβασμούς…
Αν θες να παίζεις μπάλα, θα κάθεσαι να διαβάζεις και θα παίρνεις μόνο καλούς βαθμούς!
Τι ωραία που θα ήταν να πας να φωνάξεις τους παλιούς σου φίλους στο σπίτι και μετά να πας και να τους βρεις όλους μαζί στην αλάνα και να ετοίμαζατε το παινχίδι…
Μπάλα για ώρες…
