Eξαιρετικά μορφωμένος και καλλιεργημένος, απόφοιτος τόσο του Cornell University όσο και της φημισμένης Juilliard School, ο Ριβ υπήρξε υπέρμαχος της φυλετικής ισότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς και ενεργός περιβαλλοντικός ακτιβιστής πολύ προτού γίνει μόδα η οικολογική συνείδηση.
Ο Ριβ έμεινε ανεξίτηλα χαραγμένος στο συλλογικό θυμικό ως Superman στην πρωτότυπη ταινία του 1978, σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Ντόνερ, καθώς και στα σίκουελ του 1980 και του 1983, τα οποία σκηνοθέτησε ο Ρίτσαρντ Λέστερ.
Παράλληλα, έγραψε το διήγημα που αποτέλεσε τη σεναριακή βάση για το Superman IV: The Quest for Peace (1987), που κατακρεουργήθηκε από κοινό και κριτικούς, ενώ πραγματοποίησε και συγκινητικό πέρασμα από την 3η σεζόν του τηλεοπτικού Smallville, που είχε στο επίκεντρο της πλοκής τα νεανικά χρόνια του Superman.
Από εκεί και έπειτα, ο Ριβ είχε προλάβει να πρωταγωνιστήσει-συμμετάσχει σε αρκετές ενδιαφέρουσες ταινίες, σε ρόλους καταδικασμένους να μείνουν στη σκιά του ήρωα της DC.
Η μαύρη κωμωδία μυστηρίου Death Trap (1982) του Σίντνεϊ Λιούμετ, βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό του Άιρα Λέβιν, το The Bostonians (1984) του Τζέιμς Άιβορι, βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Χένρι Τζέιμς, το εξαιρετικό Street Smart (1987) του Τζέρι Σάτσμπεργκ, το θεοπάλαβο Noises Off (1992) του Πίτερ Μπογκντάνοβιτς, αλλά και τον δεύτερο ρόλο στο αριστουργηματικό The Remains of the Day (1993) του Τζέιμς Άιβορι.
Ο Ριβ, μετά την επιτυχία του Superman, βρέθηκε να απορρίπτει πολλούς ακριβοπληρωμένους ρόλους σε ταινίες δράσης, προσπαθώντας να μην τυποποιηθεί ερμηνευτικά, ενώ δεν είχε τον παραμικρό δισταγμό να αρνηθεί μια πρόταση αν ένιωθε πως ο ίδιος δεν έχει τίποτα να προσφέρει στον ρόλο (χαρακτηριστικά παραδείγματα οι ταινίες American Gigolo, Fatal Attraction και Body Heat).
Στις 27 Μαΐου 1995, ο Ριβ υπέστη φρικιαστικό ατύχημα κάνοντας ιππασία, το οποίο τον άφησε τετραπληγικό και παράλυτο από τον λαιμό και κάτω.
Παρόλα αυτά, και αφότου υποβλήθηκε σε δαιδαλώδη χειρουργική επέμβαση (με 50% πιθανότητες επιτυχίας, όπως του είχαν αναφέρει οι γιατροί), ο Ριβ όχι απλώς δεν το έβαλε κάτω, αλλά ρίχτηκε με μανία στη ζωή, γράφοντας σενάρια, περνώντας πίσω απο την κάμερα, ερμηνεύοντας ρόλους στο σινεμά και στην τηλεόραση, αναλαμβάνοντας ακτιβιστική δράση για την ενίσχυση των τετραπληγικών, δίνοντας ομιλίες και διαλέξεις σε ολόκληρο τον κόσμο.
Μία από τις πιο κρίσιμες και σπαρακτικές στιγμές για τον Ριβ (ο οποίος είχε λάβει σχεδόν μισό εκατομμύριο γράμματα με ευχές για ανάρρωση) ήρθε λίγο πριν τη συγκεκριμένη εγχείρηση, ενόσω βρισκόταν στη μονάδα εντατικής θεραπείας.
Ξαφνικά, τα φώτα άνοιξαν και στο δωμάτιο όρμησε ένας σαρδανάπαλος γιατρός, που κουνούσε χέρια-πόδια σαν τρελός, μιλώντας με περίεργη ρωσική προφορά, ο οποίος συστήθηκε ως «διάσημος πρωκτολόγος, έτοιμος να αναλάβει την απαραίτητη κολονοσκόπηση του ασθενούς».
Ήταν ο Ρόμπιν Γουίλιαμς, εγκάρδιος φίλος του Ριβ, ο οποίος αποφάσισε να του φτιάξει το κέφι και να του δώσει κουράγιο, αυτοσχεδιάζοντας μια βερσιόν του ρόλου που είχε μόλις ερμηνεύσει στην κωμωδία Nine Months (1995) του Κρις Κολόμπους
Σύμφωνα με τα όσα δήλωσε ο Ριβ, εκείνη ήταν η κομβική στιγμή όπου αποφάσισε ότι θέλει να ζήσει, διώχνοντας κάθε σκέψη για υποβοηθούμενη ευθανασία.
«Γέλασα για πρώτη φορά μετά το ατύχημα.
Γέλασα με την καρδιά μου.
Και σκέφτηκα πως αν μπορώ ακόμη να γελάω, τότε σίγουρα αξίζει να ζήσω λίγο ακόμη».
Ένας πραγματικός Σούπερμαν της ζωής.
Απο CineDogs
