«Στην καριέρα μου, έχω δώσει πάρα πολλές μάχες μέσα στα γήπεδα.

Στο γήπεδο, έπρεπε να κάνω τους αντιπάλους μου να ιδρώσουν, για να καταλάβουν ότι έπρεπε να παλέψουν.

Το τρέξιμο είναι ένα σημαντικό συστατικό αλλά δεν είναι αρκετό, πρέπει να είσαι έξυπνος, πρέπει να χρησιμοποιείς το κεφάλι σου.Όλοι νόμιζαν ότι έπαιζα χωρίς να σκέφτομαι.

Δεν είναι αλήθεια.

Μελετούσα τους αντιπάλους μου, ήξερα τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία τους και ότι μπορούσε να τους εκνευρίσει.

Όταν είχε βροχή, χιόνι και το γήπεδο ήταν λασπωμένο μου άρεσε τόσο πολύ, γιατί τα χαρακτηριστικά μου στο γήπεδο, έβγαιναν πολύ πιο εύκολα, με ενθουσίαζε περισσότερο.

Κατά μέσο όρο, έτρεχα δεκαπέντε χιλιόμετρα ανά παιχνίδι και σημασία δεν είχαν τα χιλιόμετρα που έκανα σε ένα παιχνίδι αλλά η ένταση με την οποία τα έκανα.

Πάντα πήγαινα με μεγάλη ταχύτητα.

Πάντα πίστευα ότι σε κάθε παιχνίδι υπάρχει η ζωή και όλα τα όνειρα ενός παιδιού.

Είχα αρκετά σημάδια, ακόμη και κατάγματα.

Θυμάμαι όταν στο Σαν Σίρο κόντρα στην Κατάνια, μετά από πέντε λεπτά, το γόνατό μου έκανε μια αφύσικη συστροφή.

Ένιωσα πόνο.

Ξάφνικά ο πόνος πέρασε.

Έτσι έπαιξα για ενενήντα λεπτά.

Την επόμενη μέρα δεν μπορούσα να περπατήσω, έκανα μαγνητική και αποδείχθηκε ότι είχα σπασμένο σύνδεσμο στο γόνατο.

Για να παίξεις ποδόσφαιρο σε μια μεγάλη ομάδα πρέπει να διαπρέψεις σε έναν τομέα και σίγουρα διέπρεψα στην γενναιοδωρία.

Πάντα ήτνα προνόμιο για μένα να κάνω αυτή τη δουλειά.

Το ποδόσφαιρο είναι η ζωή μου.Όταν έβγαινα στο γήπεδο και άκουγα τους ύμνους, ειδικά τον εθνικό ύμνο, έκλεινα τα μάτια μου και σκεφτόμουν τα παιδικά μου χρόνια, όλες τις δυσκολίες που είχα για να φτάσω εδώ.

Ηταν κάτι που μου έδωσε απίστευτη δύναμη.

Ζω έτσι το ποδόσφαιρο, η αίσθηση ότι ανήκω κάπου και της πειθαρχίας είναι σημαντικοί παράγοντες που λείπουν στον κόσμο μας σήμερα, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο.»

Τζενάρο Γκατούζο