”Με ήθελε η Ρεάλ Μαδρίτης και έδινε ένα εκατομμύριο στη Σπαρτάκ.

Υπήρχε πρόταση και από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Θα μπορούσα να είχα επιλέξει κάποια από αυτές τις ομάδες αλλά ήταν θέμα χρημάτων. Η Σεβίλλη έδωσε τα πιο πολλά λεφτά και σε εμένα και στην ομάδα. Εκείνη τη περίοδο δε με ένοιαζε πού θα πάω. Ο μόνος λόγος να πάω στη Δύση ήταν τα λεφτά, οπότε δε με απασχολούσε αν θα είναι η Ρεάλ ή άλλη ομάδα”.
O Ρινάτ Ντασάεφ το 1988 μεταγράφηκε στη Σεβίλλη, με γνώμονα το οικονομικό, εντελώς κυνικά. Οι οπαδοί της Σεβίλλης, όμως, μαζεύτηκαν κατά χιλιάδες στο αεροδρόμιο για να υποδεχτούν την περίφημη ”γάτα” των Σοβιετικών, τον διάδοχο του σπουδαίου Λεβ Γιασίν.

Η ομάδα τους προσπαθούσε επί ένα μήνα να τον αποκτήσει, με τις διαπραγματεύσεις να είναι ιδιαίτερα έντονες.

Ο ενθουσιασμός ήταν τεράστιος, εντελώς δικαιολογημένα, καθώς ο 31χρονος, τότε, γκολκίπερ είχε διακριθεί πολλές φορές ως ο κορυφαίος Σοβιετικός τερματοφύλακας της εποχής του και ήταν βασικός και στην εθνική ομάδα.

Λίγους μήνες νωρίτερα είχε δεχθεί το ιστορικό βολέ-γκολ από τον Μάρκο Φαν Μπάστεν, άλλωστε.
Ο Τατάρος τερματοφύλακας αύξησε κατά πολύ τον τραπεζικό του λογαριασμό, κάτι που αποτελούσε και βασική του επιδίωξη, ακόμα και αν διαμαρτυρόταν πως ο Σοβιετικός πρέσβης στην Ισπανία έπαιρνε περισσότερα.

Οι εμφανίσεις του δεν δικαίωσαν τις απαιτήσεις που συνόδευαν το όνομα του.

Ψυχολογικά του κόστισε πολύ ότι δε μπορούσε να προσαρμοστεί στον δυτικό τρόπο ζωής, ενώ συχνά κατέφευγε στο αγαπημένο του ποτό, τη βότκα.
To αποκορύφωμα ήταν το τραγικό λάθος που έκανε στον αγώνα με τη Λογκρονιές, όταν έπιασε τη μπάλα και την έβαλε κατά λάθος στην εστία του. Ανά στιγμές έδειχνε την αδιαμφισβήτητη ποιότητά του αλλά οι εμφανίσεις του κινήθηκαν σε ”ρηχά νερά”.

Εν μέσω τσακωμών και χωρισμού με τη γυναίκα του, εξ’ αιτίας της αδυναμίας του προς τις Ισπανίδες, αποσύρθηκε το 1991, βάζοντας ένα άδοξο τέλος σε μία σπουδαία καριέρα.