Η San Lorenzo εδρεύει στο Μποέδο, στο κέντρο του Μπουένος Άιρες
Στις αρχές του 20ού αιώνα, καθώς τα τραμ και τα λεωφορεία εξαπλώνονταν στις εργατογειτονιές Αλμάγρο και Μποέδο, η κατάσταση γινόταν επικίνδυνη για τα παιδιά που έπαιζαν ποδόσφαιρο στο δρόμο.
Μετά από ένα ατύχημα, ο ιερέας Λορένσο Μάσα τους παραχώρησε την αυλή του ναού του Αγίου Λαυρεντίου για να παίζουν με ασφάλεια.
Σύντομα οι παρέες που συναντιόντουσαν εκεί συγκρότησαν ομάδα, η οποία ονομάστηκε «Σαν Λορένσο» προς τιμήν του ναού, του ιερέα που τους προστάτευε και της Μάχης του Σαν Λορένσο (1813).
Επίσημη ημερομηνία ίδρυσης είναι η 1η Απριλίου 1908.
Ως χρώματα επιλέχθηκαν το μπλε και το κόκκινο, επειδή συμβόλιζαν αντίστοιχα το ιδανικό και τον αγώνα.
Πέδρο Μπιδεγάιν ”Estadio Gasómetro”.
Η Ιστορική έδρα της Σαν Λορέντσο, είχε χωρητικότητα 55.000.
Μια απο τις πιο καυτές έδρες της Αργεντινής.
Πουλήθηκε το 1979 λόγω χρεών και ο νέος ιδιοκτήτης το κατεδάφισε για να χτίσει πολυκατάστημα.
Σήμερα η Σαν Λορέντσο αγωνίζεται στο Νέο Γκασόμετρο, το οποίο βρίσκεται στη συνοικία Νουέβα Πομπέγια.
Η ανέγερσή του ξεκίνησε το 1983 και παραδόθηκε το 1993.
Εχει χωρητικότητα 47.964
Η Σαν Λορένσο έχει πολλά προσωνύμια.
Επειδή ο ιδρυτής της ήταν ιερέας, τους αποκαλούν Αγίους (Santos) και Κοράκια (Cuervos).
Η πρωταθλήτρια Αργεντινής ομάδα του 1933 που διέθετε πολλούς επαρχιώτες ποδοσφαιριστές, αποκλήθηκε Χωριάτες του Μποέδο (Gauchos de Boedo).
Οι παίκτες που κατέκτησαν τον τίτλο αήττητοι το 1968, χαρακτηρίστηκαν Φονιάδες (Matadores).
Τέλος, οι οπαδοί της αποκαλούνται Κυκλώνες κατ’ αντιστοιχία προς την αιώνια αντίπαλο Ουρακάν που σημαίνει Τυφώνας.
Στη δεκαετία του ’30, πολλοί ποδοσφαιριστές ήταν Βάσκοι μετανάστες.
Έκτοτε υπάρχει ισχυρός δεσμός μεταξύ της Σαν Λορέντσο και της βασκικής κοινότητας του Μπουένος Άιρες.
Μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1946, η ομάδα επισκέφτηκε την Ισπανία όπου εντυπωσίασε σε φιλικούς αγώνες.
Η Μπαρτσελόνα κατέθεσε πρόταση για τον επιθετικό Ρενέ Ποντόνι, αλλά ο παίκτης δίστασε να εγκαταλείψει την Αργεντινή.
Μετά την άρνησή του, η Μπαρτσελόνα στράφηκε προς τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο της Ρίβερ Πλέιτ αλλά η Ρεάλ κέρδισε την υπογραφή του και έμελλε να γίνει ο πρώτος παγκόσμιος σταρ της μεταπολεμικής περιόδου.
