«Δεν ξέρω πώς είναι να ουρλιάζεις από χαρά.
Εκρήγνυσαι σε ένα απελευθερωτικό «γκοοοοολ» ακολουθούμενο από μια αγκαλιά σε όσους δεν γνωρίζεις καν, αλλά μοιράζεσαι μαζί τους το πάθος και την τρέλα της στιγμής.
Μπορεί να μου συνέβη ως αγόρι στην Τσεχοσλοβακία, ως φίλαθλος, αλλά ποτέ στην καριέρα μου ως προπονητής.
Δεν ξέρω πόσες εκατοντάδες γκολ έχουν πετύχει οι ομάδες μου.
Πόσες φορές οι παίκτες μου πήγαν να ζητωκραυγάσουν κάτω απο ένα πέταλο.
Πόσες φορές έχω ακούσει το βρυχηθμό των φιλάθλων μετά από ένα γκολ.
Κάθε φορά που συνέβαινε αυτό και όλα γύρω μου κινούνταν άγρια, έμεινα ακίνητος,
καθισμένος ή όρθιος μπροστά στον πάγκο μου, ρουφώντας ένα τσιγάρο.
Δεν μπήκα ποτέ στο γήπεδο, δεν σήκωσα ποτέ τα χέρια μου, δεν πανηγύρισα ποτέ.
Με έχουν αγκαλιάσει και εχουμε πανηγυρίσει μετά από ένα γκολ ή έναν αγώνα που κέρδισα, αλλά ποτέ δεν το έκανα πρώτος.
Πάντα πίστευα ότι η δουλειά μου, η δική μου
δέσμευση, ο στόχος μου και η ικανοποίησή μου συνίστατο στο να κάνω τους άλλους να αισθάνονται ισχυρά συναισθήματα.
Ποτέ δεν έχω εκραγεί από χαρά, αλλά έχω δει τους οπαδούς μας να τρελαίνονται από ευτυχία.
Ποτέ δεν έβαλα τα χέρια μου στα μαλλιά μου, αλλά απελπιζόμουν.
Δεν έχω ενθουσιαστεί ποτέ, αλλά τους έχω δει όλους να ενθουσιάζονται.
Δεν είχα ποτέ ένα χαμόγελο στα χείλη μου, αλλά τους έχω δει όλους να διασκεδάζουν τόσο πολύ.
Κι'όμως μέσα μου, στη σιωπή, με τον τρόπο μου, αυτό που έχουν βιώσει ανοιχτά, το έχω ζήσει κι εγώ.
Πάντα επιδίωκα την ομορφιά στις διάφορες μορφές που μπορεί να προσφέρει η ζωή... Οικογένεια, αγάπη, φιλίες, αθλητισμός, δουλειά, ανθρώπινες και επαγγελματικές εμπειρίες, συμπεριφορές, πράξεις, επιλογές, μάχες, ιδανικά και αξίες...
Ό,τι έχω κάνει καθοδηγείται από την έννοια της ομορφιάς και από το να νιώθω ικανοποιημένος που κάτι βρίσκω ή ακόμα και απλώς το ψάχνω».
Ζντένεκ Ζέμαν