Η Θράκη!
Η αρχέγονη γη των θρύλων, των ηρώων και των συνόρων.Η γη που στάθηκε πάντοτε φρουρός της Ελλάδος και γέφυρα του Ελληνισμού προς την Ανατολή.Η γη που μύριζε σιτάρι, καπνό και θυσία.
Στις 14 Μαΐου 1920, όταν οι σημαίες της Ελλάδος ανέμισαν ξανά πάνω από τη Γκιουμουλτζίνα, τη Ροδόπη και το Δεδέαγατς, ολόκληρη η Θράκη αντήχησε από χαρά.Ήταν η ώρα της δικαίωσης οι αιώνες δουλείας έσβηναν κάτω από τα βήματα του ελληνικού στρατού.Ο λαός, υποδέχτηκε την ελληνική σημαία με δάκρυα, με ελπίδα, με την ψευδαίσθηση πως η ειρήνη είχε επιστρέψει.
Η Δυτική Θράκη, εκείνον τον Μάιο του 1920, δεν ήταν απλώς μια περιοχή που απελευθερωνόταν
ήταν το τελευταίο προπύργιο του ονείρου της Μεγάλης Ιδέας.Οι στρατιώτες που βάδιζαν τότε προς την Κομοτηνή και την Αλεξανδρούπολη πίστευαν ότι, ύστερα από λίγες ημέρες, θα περνούσαν και στην άλλη όχθη του Έβρου, στην ευλογημένη Ανατολική Θράκη, όπου η Κωνσταντινούπολη, η βασιλίδα των πόλεων, έλαμπε ακόμη σαν ασβεστός φάρος ελληνισμού.
Η Ανατολική Θράκη δεν ήταν απλώς ένα κομμάτι γης.Ήταν το γεωγραφικό, οικονομικό και ιστορικό κέντρο της Ρωμιοσύνης.Η χώρα των εύφορων πεδιάδων, των πλούσιων λιμανιών, των αρχαίων πόλεων.Η γη που έθρεψε λαούς, ανέδειξε αυτοκρατορίες και στάθηκε το φυσικό προτείχισμα της Κωνσταντινούπολης στο πέρας των αιώνων.
Δυστυχώς όμως, μέσα στη δίνη των διπλωματικών παιχνιδιών και των μεγάλων υπολογισμών των ισχυρών,αυτή η γη που δίκαια ανήκε στο ελληνικό έθνος δόθηκε χωρίς μάχη, χωρίς τιμή, με λίγο φτηνό μελάνι και μια υπογραφή στα Μουδανιά(σήμερα τα Μουδανιά αποτελούν το επίνειο της Προύσας)το 1922, αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά ότι η πένα είναι πιο δυνατή από το
Η ιστορία καταγράφει γεγονότα, αλλά η συνείδηση των λαών αποδίδει ευθύνες και η Ελλάδα έχασε τότε όχι μόνο εδάφη, μα και μια ιστορική ευκαιρία να σταθεί ως πραγματική δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου.Όχι γιατί οι στρατιώτες ηττήθηκαν, εκείνοι στάθηκαν λεβέντες ως το τέλος.
Αλλά γιατί η πολιτική λογική υποχώρησε μπροστά στην κόπωση και την πίεση των ξένων.
Η Ανατολική Θράκη θα μπορούσε να είναι σήμερα το ευρωπαϊκό σταυροδρόμι του Ελληνισμού,
μια γη ακμάζουσα, μια γέφυρα εμπορίου και πολιτισμού μεταξύ Ευρώπης και Ασίας.
Αντί γι’ αυτό, έγινε σύμβολο χαμένης δόξας,
μια πληγή που ακόμα καίει στην ψυχή του θρακικού ελληνισμού.
Σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, παρά την ιστορική της αποστολή,η σημερινή Θράκη,η ελεύθερη Θράκη ,ζει στη σκιά της λησμονιάς.
Γη πλούσια, μεγάλης στρατηγικής σημασίας, ιερή κι όμως παραμελημένη.Η φύλακας των συνόρων, το μέτωπο της Ελλάδας προς τον Βορρά και την Ανατολή,έπρεπε να είναι πρότυπο ανάπτυξης, γνώσης και ευημερίας.
Αντί γι’ αυτό, πολλοί νέοι φεύγουν, τα χωριά ερημώνουν,και η γη που κάποτε τροφοδοτούσε αυτοκρατορίες μένει σήμερα ανεκμετάλλευτη.
Η Θράκη δεν ζητά προνόμια , ζητά δικαιοσύνη ιστορική και εθνική προτεραιότητα.
Να γίνει ξανά το φυλάκιο και το εργαστήριο του ελληνισμού,να θυμίζει στους λαούς της Βαλκανικής ότι η Ελλάδα δεν είναι απλώς μια χώρα αλλά είναι πολιτισμός, ήθος και φως.
Η Θράκη είναι η ψυχή των συνόρων.
Εκεί όπου τελειώνει η γη της Ελλάδας, αρχίζει η ευθύνη της.Η Δυτική Θράκη ελευθερώθηκε με αίμα και θυσία,η Ανατολική χάθηκε με μελάνι και συμβιβασμό.
Αλλά ο χρόνος δεν διαγράφει την ιστορική μνήμη.
Κάθε φορά που φυσά ο αέρας του Έβρου,
οι φωνές των στρατιωτών του Στρατηγού Ζυμβρακάκη και οι ψίθυροι των ξεριζωμένων της Ανατολής σμίγουν σε έναν ψαλμό που δεν έπαψε ποτέ:
Η Θράκη ζει και μαζί της ζει η Ελλάδα που οφείλει να την τιμά, να την στηρίζει και να την αναδεικνύει.Γιατί χωρίς τη Θράκη, η Ελλάδα είναι μισή και χωρίς τη μνήμη, είναι άψυχη.
Στυλ. Καβάζης
Μάιος 1920. Ο Βασιλιάς Αλέξανδρος στην πόλη που λίγους μήνες αργότερα θα πάρει προς τιμήν του το όνομα Αλεξανδρούπολη (αντί για την προηγούμενη τουρκική ονομασία Δεδέαγατς) συνοδευόμενος από τον αρχιστράτηγο Λεωνίδα Παρασκευόπουλο αλλά και το αγαπημένο του αλσατικό λυκόσκυλο, τον «Φριτς».
Ο νεαρός βασιλιάς παρακολούθησε από κοντά τις επιχειρήσεις του ΕΣ στη Θράκη εμψυχώνοντας το Στράτευμα.
