«Τα αποδυτήρια της Ρόμα ήταν σκληρά, όλοι κάπνιζαν.
Όταν ο Μπόσκοφ έμπαινε, κουνούσε τα χέρια του για να απομακρύνει το σύννεφο καπνού.
«Ω λα λα, ω λα λα, τι ομίχλη!
Εδώ δεν είναι αποδυτήρια, είναι εργοστάσιο τσιγάρων…».
Σήμερα θα ήταν αδιανόητο, ένας ποδοσφαιριστής ντροπιάζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ακόμα κι αν καπνίζει έξω από ένα εστιατόριο την ημέρα του ρεπό του.
Ο Μπόσκοφ ήταν πραγματικός ατακαδόρος, παρέμεινε κύριος του ποδοσφαίρου, αλλά είχε αρχίσει να χάνει την εγρήγορση του.
Πριν πάμε στο Olimpico είχαμε τη συνηθισμένη συνάντηση πριν τον αγώνα στην οποία ανακοίνωσε την ομάδα που θα βγει στον αγωνιστικό χώρο.
Μια Κυριακή απαρριθμεί δώδεκα παίκτες.
Δείχνουμε μπερδεμένοι.
Μετά στο λεωφορείο ο Τζιανίνι, ο αρχηγός, παίρνει την πρωτοβουλία...
 «Δεν μπορούμε να παίξουμε δώδεκα, πάμε να του το πούμε».
Ο Carnevale γέλασε...
 «Όχι, όχι, αφήστε τον ήσυχο, να δούμε τι θα κάνει…».
Μετάαπό λίγο, το κάθαρμα ρωτάει...
 «Μα κύριε… η ομάδα;».
Ο Μπόσκοφ θυμωμένος...
«Το είπα ήδη, η ομάδα».
«Μπορείς να μας το επαναλάβεις;»
Το επαναλαμβάνει.
Και ξαναδιαβάζει δώδεκα.
Και ο Carnevale...
«Κύριε, κοιτάξτε, είμαστε δώδεκα μέσα».
«Δώδεκα;»
Ξαναυπολογίζει και τα λύνει με τον τρόπο του...
 «Αλήθεια, δώδεκα. Εντάξει, Αντρέα, τότε δεν παίζεις».
«Μα πώς, κύριε;»
«Δεν παίζεις…»
Και γελάσαμε όλοι.
Ο Μπόσκοφ ήξερε πως να φτιάχνει το κλίμα, ήταν έξυπνος, οξυδερκής, συμπαθής.
Δεν θυμόταν πια τα ονόματα όλων των παικτών, τα είχε γράψει σε ένα χαρτί που είχε πάντα μαζί του, κάθε τόσο κοίταζε έναν, έβγαζε το χαρτί, το έβαζε μπροστά στη μύτη του γιατί δεν έβλεπε καλά και μετά τον φώναζε.
Τις περισσότερες φορές όμως έκανε λάθος.
Για να τραβήξει την προσοχή του Αλντάιρ, έλεγε...
«Γεια σου, ξανθέ...»».
Σίνισα Μιχαίλοβιτς