”Μερικές φορές η μεγαλύτερη ζημιά στα παιδιά γίνεται από τους ίδιους τους γονείς.

Επειδή πολύ συχνά ξεφορτώνονται τις απογοητεύσεις, τα αποτυχημένα όνειρα και τις προσωπικές τους εμμονές.

Ποτέ δεν επέβαλα ποδόσφαιρο στα παιδιά μου.

Ποτέ δεν είπα… «Πρέπει να παίξετε».

Και στην πραγματικότητα, το ένα μετά το άλλο, σταματούσαν.

Επίσης, επειδή άκουγαν πάντα την ίδια φράση: «Δεν είσαι σαν τον πατέρα σου». Μια σύγκριση που βαραίνει σαν μυλόπετρα.

Υπάρχουν όμως γονείς που κάνουν το αντίθετο, σέρνουν τα παιδιά τους στο γήπεδο παρά τη θέλησή τους. Τα πιέζουν, τα αναγκάζουν, τα φορτώνουν με προσδοκίες.

Αρκεί ο ένας να φαίνεται λίγο καλύτερος από τους άλλους και η ετυμηγορία βγαίνει αμέσως: «Αυτός ο τύπος θα γίνει πρωταθλητής».

Έτσι τον παίρνουν μακριά από το σχολείο, τa πιέζουν, τουw κλέβουν την παιδική τους ηλικία. Έπειτα έρχεται η εφηβεία, έρχεται μια κοπέλα, έρχεται η πραγματική ζωή και το ποδόσφαιρο δεν έχει πλέον σημασία.

Και αυτό είναι φυσιολογικό. Τα πράγματα λειτουργούν μόνο αν γεννιούνται από την επιθυμία. Το πάθος έρχεται πρώτο και όλα τα άλλα, αν μη τι άλλο, έρχονται αργότερα.

Αν κάνεις κάτι απλώς και μόνο για την ευκολία του, για το συμφέρον ή τη φιλοδοξία των άλλων, δεν θα το κάνεις ποτέ πραγματικά καλά. Και δεν θα πας ποτέ μακριά.”

Σίνισα Μιχαίλοβιτς