“Ένα χιονισμένο απόγευμα τον Ιανουάριο του 2010 ήμουν στο σπίτι όταν έλαβα ένα μήνυμα…

“Δεν ξέρω αν με θυμάστε “είπε” αλλά πρέπει να σας μιλήσω.”

Ρουντ Φαν Νίστελροϊ.

Χριστέ μου, τι θα μπορούσε να είναι;

«Έφυγε πριν από τέσσερα χρόνια» είπα στην Κάθι.

Τι θα θέλει;

Ίσως θα ήθελε να επιστρέψει στη Γιουνάιτεντ» απάντησε εκείνη.

«Μην είσαι ανόητη» της είπα.

Δεν είχα ιδέα τι ήταν, αλλά απάντησα…

Εντάξει!

Μου τηλεφώνησε λοιπόν.

Στην αρχή ανταλλάξαμε τα συνηθισμένα κουτσομπολιά των περιστάσεων, είχε μείνει εκτός για διάφορους τραυματισμούς, τώρα ήταν σε φόρμα αλλά δεν έπαιζε κ.ο.κ.

Τότε μου είπε…

«Ήθελα να ζητήσω συγγνώμη για το πώς συμπεριφέρθηκα στην τελευταία μου χρονιά στη Γιουνάιτεντ».

Μου αρέσουν οι άνθρωποι που ξέρουν να ζητούν συγγνώμη, είναι κάτι που πάντα θαύμαζα.

Στη σημερινή πραγματικότητα, που ο καθένας είναι προσηλωμένος στον εαυτό του, ξεχνάμε την ύπαρξη της λέξης «συγγνώμη».

Οι παίκτες χαϊδεύονται από τους προπονητές, τους συλλόγους, τον Τύπο, τους παράγοντες ή ακόμα και απλώς από τους ανθρώπους που τους λένε πόσο καλοί είναι.

Είναι παρήγορο να βρίσκεις κάποιον που μπορεί να σηκώσει το τηλέφωνο, έστω και πολύ καιρό μετά και να πει…

«Έκανα λάθος, συγγνώμη».

Ο Ρουντ δεν μου έδωσε εξηγήσεις.

Ίσως έπρεπε να είχα αρπάξει την ευκαιρία και να ρωτήσω…

“Γιατί τελείωσε έτσι;”

Ίσως ήταν ένα αίσθημα ενοχής που στοίχειωνε το μυαλό του όλα αυτά τα χρόνια.

Σίγουρα ο Ρουντ είχε ωριμάσει εκείνη την εποχή.

Οπως και αν έγιναν τα πράγματα, είναι ο κορυφαίος σέντερ φορ, που έχουν δει οι φίλοι της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ!”

Σερ Άλεξ Φέργκιουσον