Ο Ρονάλντο γεννήθηκε στο Μπέντο Ριμπέιρο, στα βόρεια προάστια του Ρίο ντε Τζανέιρο.

Στο γήπεδο του Μπέντο Ριμπέιρο, όταν τα παιδιά έφταναν μπροστά από τον τερματοφύλακα… και ο Ρονάλντο συχνά έφτανε εκεί… για να μην κάνουν λάθος με το σουτ, ντρίμπλαραν και τον τερματοφύλακα, κάτι που έκανε και μετέπειτα.

Το όνειρό του ήταν να παίξει στην Φλαμένγκο αλλά μετά απο δύο δοκιμές, δεν είχε τα είκοσι σεντς για να επιστρέψει με το λεωφορείο την επόμενη μέρα.

Ρώτησε τους ανθρώπους της Φλαμένγκο αλλά πήρε την απάντηση…”Υπομονή, θα βρείτε άλλη ομάδα”.

Ας πούμε ότι μετάνιωσαν…

Πήγε στην Κρουζέιρο, στο Μπέλο Οριζόντε και θα τον θυμούνται πάντα, γιατί κάποιος σαν κι’αυτόν δεν είχε περάσει ποτέ απο εκεί.

Στα δεκαεφτά του, ο Ρονάλντο ήταν η πιο τέλεια μηχανή που έχεις δει ποτέ σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου, μια απίστευτη μυϊκή και τεχνική δύναμη.

Οι αμυντικοί της δεκαετίας του ενενήντα, θα πουν ότι είναι μακράν ο πιο δύσκολος παίκτης στο μαρκάρισμά του.

Ποτέ δεν ξέρεις προς τα πού θα πάει και τι θα κάνει, ακόμα και αν σου δείχνει, ποτέ δεν ξερείς…

” Ημουν 10 ετών, ήμουν τρελός με το ποδόσφαιρο και ήθελα να παίζω συνεχώς.

Πήγαινα έκανα προπονήσεις σε διάφορες ομάδες. Το όνειρο μου ήταν να παίξω στην Φλαμένγκο.

Υπήρχε ένα πλήθος παιδιών πάντα.

Πέρασα το πρώτο τεστ, πήγα στο δεύτερο.

Είχαμε 3 ή 4 λεπτά για να δείξουμε κάτι που θα μπορούσαμε να κάνουμε με την μπάλα.

Πέρασα το δεύτερο τεστ, αλλά ζούσα στο Μπέντο Ριμπέιρο.

Έπρεπε να πάρω δύο λεωφορεία για να πάω και δύο για να επιστρέψω. Την τρίτη φορά που ξεκίνησα να πάω για προπόνηση, μου είπε η μητέρα μου, ότι θα τελειώσω τον οικογενειακό προϋπολογισμό.

Μετά πήγα στο Σάο Κριστοβάο γιατί έπαιρνα μόνο ένα τρένο και έφτανα στο γήπεδο.

Ήταν κρίμα, γιατί το όνειρό μου ήταν να παίξω στην Φλαμένγκο.

Ποτέ όμως δεν κατηγόρησα την ομάδα γι’ αυτό, επειδή υπήρχαν πολλά παιδιά και δεν μπορούσαν να προσφέρουν σε όλους μια βοήθεια μεταφοράς χωρίς να κλείσουν κάποια μεταγραφή.”

Ρονάλντο