O Γκουαρντιόλα, αποθεώνει τον Ρομπέρτο Μπάτζιο

0

”Ήμουν 19 χρονών όταν ένα ιερό τέρας του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, ένας από τους ισχυρότερους παίκτες όλων των εποχών, αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να εγκαταλείψω το ποδόσφαιρο των νέων.

Καμία ιδιαίτερη εξήγηση πριν ρίξω τον εαυτό μου στο μίγμα για πρώτη φορά, μέσα σε εκείνους τους πρωταθλητές που μέχρι πριν λίγες μέρες μπορούσα να θαυμάσω μόνο στην τηλεόραση.

Απλό χτύπημα στον ώμο και φύγε.

Ο κύριος ήταν ένας άνθρωπος που έλεγε λίγα λόγια αλλά όλοι τον άκουγαν.

Ήταν μία από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες που έβγαλε το παγκόσμιο ποδόσφαιρο σε ολόκληρη την ιστορία του.

Το όνομά του ήταν Γιόχαν Κρόιφ!

Ποτέ δεν ένιωσα ευλαβικό φόβο γι’ αυτόν!

Ήμουν στη μέση του γηπέδου με τους συμπαίκτες μου να μου υπαγορεύουν τον χρόνο της πάσας και να τους δίνω την μπάλα. Ηταν μια νέα δουλειά, ένας νέος τρόπος συμμετοχής στο παιχνίδι.

Ποτέ δεν ένιωθα φόβο να υποκλιθώ στους συμπαίκτες μου.

Έκανα ένα βήμα πίσω, πριν καθίσω στον πάγκο, όταν ακόμα κλωτσούσα την μπάλα, προτιμησα να χαιρετίσω και είπα αρκετά. Μια νέα επαγγελματική και πολιτιστική περιπέτεια με περίμενε.

Η νέα πρόκληση μετρήθηκε στις φυσικές δυνατότητες που μου επέβαλε η ηλικία.

Μια νέα ομάδα, μια επαρχία και μια νέα χώρα, η Ιταλία.

Κι όμως, όπως συμβαίνει συχνά, εκεί που δεν το περιμένεις η ζωή σου επιφυλάσσει απρόσμενες εκπλήξεις.

Σωτηρία και όχι πλέον το Κύπελλο Πρωταθλητριών ήταν ο στόχος μου, μερικές χιλιάδες οπαδοί και όχι περισσότερο οι 80.000 του Καμπ Νου.

Πρώτη φορά έπαιξα με συμπαίκτες που δεν είχαν την ποδοσφαιρική εμπειρία και την προσωπικότητα και δεν υποκινούσαν ευλαβικό φόβο προς κανέναν.

Ακόμα και εκεί έδινα την μπάλα σε όλους όσους έτρεχαν γύρω μου και ας μην κρέμονταν όλοι από μένα.

Μερικοί έψαχναν το βλέμμα μου για να καταλάβουν τι να κάνουν.

Στον πάγκο υπήρχε ένας κύριος που τους καθοδηγούσε, για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια, ένας προπονητής μου έμαθε κάτι καινούργιο.

Το όνομά του ήταν Καρλέτο Ματσόνε.

Στο γήπεδο, δίπλα μου, υπήρχε κάποιος που τους οδηγούσε όλους.

Στην Μπρέσια, υπήρχε ένας κύριος…

Όλοι τον λάτρευαν σαν Θεό.

Ποτέ πριν δεν είχα γνωρίσει κάποιον με τόση ισχυρή προσωπικότητα.

Για πρώτη φορά, νιώθω δέος για κάποιον.

Το όνομά του ήταν Ρομπέρτο Μπάτζιο.

Είχα τόσους πολλούς δυνατούς συμπαίκτες.

Μάλλον θα έλεγα τον Λαόυντρουπ, ως νεαρός στην καριέρα μου.

Όταν έπαιρνα την μπάλα, πάντα έλεγα…

“Πού είναι ο Λάουντρουπ??”.

Αυτός έκανε τη διαφορά.

Ρομάριο, Ρονάλντο, ακόμα και Φίγκο στο τελευταίο κομμάτι της καριέρας μου.

Τεράστιοι ποδοσφαιριστές!

Αλλά γνώρισα τον ισχυρότερο στην Ιταλία.

Όταν έπαιζα με τον Ρομπέρτο Μπάτζιο, ο οποίος επανήλθε μετά από ατελείωτες επεμβάσεις στο γόνατο.

Μαζί του, ένιωθα πάλι νεαρός, όπως τότε που έψαχνα να δώσω την μπάλα στον Λάουντρουπ.

Έπαιρνα την μπάλα και σκεφτόμουν να του την δώσω απευθείας.

Είχα την μπάλα στα πόδια και φανταζόμουν πώς έπρεπε να είναι στο γήπεδο οι συμπαίκτες μου… σήκωνα το κεφάλι μου και ο Ρομπέρτο Μπάτζιο, ήταν πάντα στο σωστό μέρος.

Σχεδόν δεν χρειαζόταν να τρέξει, αλλά ήταν φοβερός.

Μπορώ μόνο να φανταστώ πόσο δυνατός ήταν όταν ήταν νέος.

Απίστευτος!

Ήταν ο πιο απίστευτος παίκτης που έχω παίξει ποτέ μαζί του.

Για πρώτη φορά ένιωσα ευλαβικό φόβο για κάποιον!”

Πεπ Γκουαρντιόλα

Μπάτζιο, Άπια, Γκουαρντιόλα

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ