Στο Βαγιέκας, τα εισιτήρια δεν αγοράζονται ηλεκτρονικά.

Πρέπει να περιμένεις στην ουρά, με βροχή ή ήλιο, να περιμένεις την σειρά σου σε ένα από τα τρία εκδοτήρια εισιτηρίων και να πας σπίτι με ένα χάρτινο εισιτήριο στο χέρι.

Οι πιο καλά εξοπλισμένοι φέρνουν πτυσσόμενες καρέκλες, μπύρες και κάτι να φάνε.

Κάποιοι περιμένουν τέσσερις ώρες.

Κανείς δεν παραπονιέται, έτσι ήταν πάντα και έτσι πρέπει να παραμείνει.

Η Ράγιο Βαγιεκάνο είναι η τρίτη μεγαλύτερη ομάδα της Μαδρίτης, με διαφορά πίσω από τις δύο πρώτες.

Το στάδιο χρονολογείται από το 1976 και δεν έχει ανακαινιστεί ποτέ πραγματικά, συχνά δεν υπάρχει νερό στις τουαλέτες, τα περιστέρια αφήνουν σημάδια στα καθίσματα και το σήμα του τηλεφώνου εξαφανίζεται κατά τη διάρκεια των αγώνων.

Κάτω από τις κερκίδες βρίσκονται τα κεντρικά γραφεία των ομοσπονδιών σκακιού, πυγμαχίας, πινγκ πονγκ και μπιλιάρδου της Μαδρίτης.

Στη μόνη πλευρά χωρίς κερκίδες υπάρχει ένας τοίχος και πίσω του βρίσκονται τα μπαλκόνια των κτιρίων της γειτονιάς, από τα οποία οι κάτοικοι παρακολουθούν τον αγώνα δωρεάν εδώ και δεκαετίες.

Η Βαγιέκας είναι μια γειτονιά εργατικής τάξης, ιστορικά φτωχή, ιστορικά αριστερή σε μια χώρα όπου οι οργανωμένες βάσεις οπαδών σχεδόν πάντα ευθυγραμμίζονται με την άλλη πλευρά.

Πολιτικές τοιχογραφίες καλύπτουν τους εξωτερικούς τοίχους του σταδίου και πανό στις κερκίδες μιλούν για αλληλεγγύη, δικαιώματα και κοινότητα.

Το 2014, οι οπαδοί πλήρωσαν ενοίκιο σε μια 85χρονη γυναίκα που εκδιώχθηκε αφού ζούσε στη γειτονιά.

Το σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν έκανε το πέρασμα του απο το Βαγιέκας…

Και όλοι είναι περήφανοι γι’ αυτό.