”Δεν θα ξεχάσω ποτέ τρεις εμπειρίες στην καριέρα μου…

H πρώτη: Ο τελικός του Champions League του 1999, όταν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ανέτρεψε το σκορ με την Μπάγερν Μονάχου στα τελευταία δευτερόλεπτα.

Είδα το σοκ και την θλίψη, τον σπαραγμό σε όλα τα πρόσωπα των βαυαρικών γιγάντων. Πήγα να τους παρηγορήσω και τους είπα…

”Σηκωθείτε, μένουν ακόμα 20 δευτερόλεπτα.”
Μετά το ματς, είδα την μία ομάδα να ουρλιάζει και να τρέχει από την χαρά της, ενώ η άλλη ήταν στο έδαφος και έκλαιγε.΄΄

Η δεύτερη: Μίλαν εναντίον Ίντερ, σε ντέρμπι του 2001.

Τα πράγματα πήγαιναν ήρεμα διαιτητικά, η Μίλαν πέτυχε το πρώτο, το δεύτερο και το τρίτο γκολ…
Έτσι οι οπαδοί της Ίντερ άρχισαν να προσβάλλουν τους παίκτες.

Η Μίλαν πέτυχε και τέταρτο γκολ και ξαφνικά, φίλαθλος έτρεξε και μπήκε στο γήπεδο, κατευθυνόμενος προς τον παίκτη Κοστακούρτα, για να του αρπάξει την μπάλα.

Η τρίτη: Τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 στο Στάδιο Γιοκοχάμα στην Ιαπωνία.

Μετά το τέλος του αγώνα με την Βραζιλία να κερδίζει την Γερμανία, πήγα να παραλάβω το μετάλλιο.

Ξαφνικά με εξέπληξαν οι επευφημίες τόσο από Βραζιλιάνους όσο και απο Γερμανούς οπαδούς.

Ήταν μια μοναδική στιγμή.

Ποτέ άλλοτε και οι οπαδοί και των δύο ομάδων δεν χειροκρότησαν έναν διαιτητή.”

Πιερλουίτζι Κολίνα