Θυμάμαι ότι στην αρχή της σεζόν 1994/95, οι εφημερίδες και η τηλεόραση μιλούσαν συχνά για δύο άλλους Πορτογάλους παίκτες: ο πρώτος, ο Λουίς Φίγκο, βρισκόταν στο επίκεντρο πολυάριθμων διαπραγματεύσεων μεταγραφής που κατέληξαν σε ένα διαβόητο χάος τους επόμενους μήνες.

Ο άλλος ήταν ο Φερνάντο Κόoυτο, ο οποίος είχε εντυπωσιάσει τους πάντες από την αρχή της περιπέτειάς του στην Πάρμα.

Αλλά τα μάτια πολλών αιχμαλωτίστηκαν από έναν άλλο Πορτογάλο, γεννημένο κοντά στη Σέρα ντα Εστρέλα, το ψηλότερο βουνό της Πορτογαλίας, ο οποίος έφτασε στην Γιουβέντους με υψηλές προσδοκίες και το έργο να γίνει ο εγκέφαλος της ομάδας του νέου προπονητή Λίπι.

Αυτό που τον είδαμε να κάνει στην πρώτη του χρονιά στη Γιουβέντους, πριν οι τραυματισμοί περιορίσουν την συνέχεια της κατά τα άλλα εξαιρετικής του καριέρας, είναι κάτι που αξίζει να συμπεριληφθεί στο εγχειρίδιο του κεντρικού μέσου.

Ήταν εντυπωσιακός: διαχειριζόταν τον ρυθμό του παιχνιδιού, είχε κομψότητα, προσωπικότητα, εναλλάσσονταν μεταξύ κοντινής και μακρινής πάσας και προστάτευε την άμυνα παράλληλα με μια ομάδα που μπορούσε επίσης να βασιστεί στους Ντεσάν, Κόντε, Ντι Λίβιο, Μαρόκι και έναν νεαρό Τακινάρντι, ο οποίος συχνά έπαιζε και στην άμυνα.

Η εξωτερική του πάσα είναι βαθιά χαραγμένη στη μνήμη και παραμένει μια ποδοσφαιρική κληρονομιά.

Μόνο ο Βερόν, σε εκείνη την τεράστια Serie A της δεκαετίας του 1990 κατάφερε να φτάσει σε τόσο μεγάλα ύψη στην εκτέλεση αυτής της τεχνικής κίνησης με το εξωτερικό.