«Πολλές φορές έπαιρνα το λεωφορείο, αυτοκίνητο δεν είχα ακόμη και πήγαινα στο Μαρούσι κι’από τη στάση, με ψιλόβροχο, περπατούσα μέχρι το στούντιο για να μην ξεχνιέμαι, να είμαι κοντά στον κόσμο, μέσα στον κόσμο, να βλέπω τι τραβάει, πώς περνάει.
Έλεγα στον εαυτό μου, περπάτα κερατά, για να μην παίρνουν τα μυαλά σου αέρα και να θυμάσαι πάντα ότι αξιώθηκες, εσύ, ο γιος του κυρ Παναγιώτη του τσαγκάρη, να δεις αγάπες και χαρές που δεν τις έβαζε ο νους σου και που δεν ξέρουμε σε τελευταία ανάλυση αν τις άξιζες κιόλας».
Αυτός ήταν ο Νίκος Ξανθόπουλος, παιδί προσφύγων με διώξεις λόγω συμμετοχής των στο ΕΑΜ, απο την Νέα Ιωνία, που «έφυγε» στα 89 του χρόνια, έχοντας γράψει ιστορία στον ελληνικό κινηματογράφο και στο τραγούδι και που αγαπήθηκε οσο λίγοι.
”Eγώ δεν θέλω μεγάλα πράγματα.
Θέλω διαστάσεις ανθρώπινες, συναισθηματικές και ζεστές.
Mε ενδιαφέρει η φαμίλια μου, τα παιδιά μου, να είμαστε όλοι μαζί.
Θυμάμαι τον πατέρα μου, πρόσφυγα από την Kερασούντα, να μου λέει γλυκιές ιστορίες, που είχαν αξίες.
Mπορεί αυτές οι αξίες, λοιπόν, να είναι η παρηγοριά και η καταφυγή του αδύναμου.
Nα τις πιστεύει και να τις τιμά…
Για μένα, μια καλή κουβέντα, ένα ζεστό βλέμμα, μια ανθρώπινη χειρονομία, είναι πράγματα αναντικατάστατα.
Mετράνε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Αγαπούσε το θέατρο (ίνδαλμά του ήταν ο Μάνος Κατράκης) και την ΑΕΚ.
”Δεν θα μπορούσα να παίξω τον Oθέλλο ή τον Mάκβεθ, που έπαιζα και στη σχολή;
Ή τον Λεονάρντο στον “Mατωμένο Γάμο”;
Γυρίζω πίσω, βλέπω τι δεν έκανα και πονάω.
Aν κάνεις σούμα του έργου μου θα το συναντήσεις όλο μέσα σε μια επταετία.”
Εγινε εξαιρετικά δημοφιλής στη δεκαετία του ’60 ως πρωταγωνιστής δραματικών ταινιών, ερμηνεύοντας κυρίως τον ρόλο του φτωχού και κατατρεγμένου λαϊκού παιδιού, που ζει μέσα στη δυστυχία αλλά τελικά λυτρώνεται.
Για τις ανάγκες των ταινιών έγινε και τραγουδιστής, μεταπηδώντας, στη συνέχεια, στο λαϊκό τραγούδι.
”Συνάντησα ανθρώπους από όλα τα κοινωνικά στρώματα.
Aπό εκείνον που δεν ξέρει τι θα κάνει αύριο ως εκείνον που δεν ξέρει πόσα καράβια έχει. Mου έτυχε μια φορά στο Λονδίνο να πάω σε ένα σπίτι πάμπλουτων εφοπλιστών.
H κυρία, λοιπόν, είχε στο κομοδίνο δύο φωτογραφίες, του Kάρι Γκραντ και του Nίκου Ξανθόπουλου.
Aξιώθηκα να δω στη ζωή μου πράγματα που ούτε υποπτευόμουνα.
Ποιος, εγώ!
O γιος του κυρ Παναγιώτη!
Nομίζω, πάντως, ότι η αγάπη του κόσμου με έκανε καλύτερο.
Εβγαλε τα αγκάθια από μέσα μου».
Νίκος Ξανθόπουλος
