Ο Ενγκολό Καντέ, έχασε τον πατέρα του, όταν ήταν έντεκα ετών.

Η παιδική του ηλικία δεν ήταν εύκολη.

Aπο εφτά χρονών, γυρνούσε στους δρόμους και μάζευε σκουπίδια για ανακύκλωση.

Ετσι βοηθούσε την οικογένειά του.

Η απώλεια του πατέρα του, τον ανάγκασε να κάνει μεγαλύτερη προσπάθεια για να φέρει περισσότερα χρήματα στο σπίτι του.

Η αφοσίωσή του και η πίστη του, τον έφτασαν ψηλά.

Εχασε τον αδελφό του, λίγους μήνες πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας.

Δεν εγκατέλειψε ποτέ,ενώ παρέλαβε το μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής από τον Πρόεδρο Mακρόν.

Ο Ενγκολό Καντέ, πρέπει να αποτελεί πηγή έμπνευσης και πρότυπο για τα νέα παιδιά.

”Στην αρχή, έπαιζα μπροστά σε δέκα άτομα στο πάρκο και μετά μπροστά σε χίλια άτομα, μετά μπροστά σε ογδόντα χιλιάδες αλλά δεν θεωρώ τον εαυτό μου αστέρι.

Είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν πάντα, κάποιος που παίζει ποδόσφαιρο και κάποιος που αγαπά αυτό το άθλημα.”

Ταπεινός και πάντα σεμνός,o Eνγκολό Καντέ!

” Ο Ενγκολο Καντέ ήταν ένα χαρισματικό παιδί, μπορούσε να παίζει ποδόσφαιρο μέχρι τα μεσάνυχτα.

Στις προπονήσεις, πάντα τον έβαζα στις πιο αδύναμες ομάδες, αλλά ποτέ δεν έλεγε τίποτα.

Τώρα έρχεται συχνά και μιλάει στους νέους, είναι τόσο ταπεινός όμως, που δεν ήθελε να δώσουμε το όνομά του στο τουρνουά.”

Πιότρ Βοιτίνα, υπεύθυνος για την ερασιτεχνική εκπαιδευτική λέσχη ποδοσφαίρου του Καντέ.

”Οι γονείς μου, μου έδωσαν το όνομα Ενγκολό…

Είναι το όνομα ενός πρώην βασιλιά απο το Μάλι.

Ένας βασιλιάς που ξεκίνησε από τα χαμηλά για να κατακτήσει το βασίλειο του.

Στο Μάλι πήγα δύο φορές, έχω ακόμα συγγενείς εκεί.

Το όνομα αυτό μου ταιριάζει.

Ναι, κάπως έτσι, μπορώ να συγκρίνω με το τι συμβαίνει με μένα στο ποδόσφαιρο.

Είναι αλήθεια, ό,τι η ιστορία μου είναι όμορφη, γιατί ξεκίνησα από τα χαμηλά.”

Ενγκολό Καντέ