«Έζησα στο Κόσοβο όπου όλοι οι φίλοι μου είναι οπαδοί της Γιουβέντους…
O Μπάτζιο, ο Βιάλι, ο Ραβανέλι, ο Μπόκσιτς… ήταν όλοι είδωλα.
Θυμάμαι όταν το ’96 ανεβήκαμε στην ταράτσα με φίλους και φτιάξαμε μια αυτοσχέδια κεραία για να μπορούμε να βλέπουμε την Γιούβε στο Champions League καλύτερα αφού το σήμα ήταν αδύναμο και οι εικόνες δεν ήταν καθαρές.
Το να έχω παίξει για την Γιουβέντους παραμένει πηγή υπερηφάνειας, ακόμα κι αν έχω κάποιες τύψεις, ίσως δεν ήμουν στο ίδιο καλό επίπεδο, αλλά ήμουν πεπεισμένος ότι θα έμενα στους Bianconeri για πολύ καιρό, αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την χρονιά με τον Del Neri.
Ο Κόντε προτίμησε τον Λιχτστάινερ.
Μέχρι σήμερα δεν έχω καταλάβει γιατί αποφάσισε να μην με θέλει πια στην ομάδα.
Θα μπορούσα να είχα μείνει στην Ιταλία μετακομίζοντας στην Λάτσιο ή στην Σαμπντόρια, αλλά η επιλογή της Φενερμπαχτσέ ήταν η καλύτερη, τόσο για εμένα όσο και για τον σύλλογο.
Ίσως αν κάποια πράγματα είχαν πάει διαφορετικά στην καριέρα μου, να μην είχα βιώσει αυτή την πτώση.
Ωστόσο, ο Κόντε είναι ένας ηγέτης, ένα εξαιρετικό κίνητρο.
Μιλάει πολύ και τα εξηγεί όλα τέλεια, καταφέρνει να δώσει απίστευτη ενέργεια σε όλη την ομάδα.
Όσον αφορά τις τακτικές του παιχνιδιού, είναι πραγματικά μανιακός.
Αν έχει κερδίσει πολλά τα τελευταία χρόνια, είναι ακριβώς χάρη σε αυτή τη μανία του.
Ο πιο σημαντικός προπονητής στην καριέρα μου ήταν ο Valerij Gazzaev στην ΤΣΣΚΑ, κάτι περισσότερο από προπονητής για μένα.
Έφτασα στην Μόσχα όταν ήμουν ακόμη παιδί, ήταν μια πολύ σημαντική προσωπικότητα για μένα.
Αν σήμερα όλοι γνωρίζουν ποιος είναι ο Μίλος Κράσιτς, είναι μόνο χάρη σε αυτόν.
Η πόλη που κουβαλάω στην καρδιά μου είναι σίγουρα η Μόσχα, ήμουν νέος, διασκέδαζα πολύ εκεί
Ωστόσο, δεν μου άρεσε η πόλη του Τορίνο».
Μίλος Κράσιτς
