“Μικρός η φανέλα μου ήταν το “10” του Ντιέγκο.
Ήμουν στο χωριό όταν έβλεπα το Μουντιάλ του ‘86 και παίζαμε όλη μέρα έξω μπάλα , περιμένοντας να ξεκινήσουν τα παιχνίδια .
Ο Μαραντόνα ήταν το ίδιο το ποδόσφαιρο.

Ήταν το ποδόσφαιρο που αγαπήσαμε.

Το ποδόσφαιρο της αλάνας και λίγο αλήτικο, αν θέλετε.

Ήταν εκείνος που μας έκανε να το ερωτευτούμε, όχι μόνο να το αγαπήσουμε και να ταυτιστούμε με αυτά που έκανε στον αγωνιστικό χώρο.
Αυτό που είχε πετύχει με την εθνική Αργεντινής και τα όσα πέτυχε γενικά ήταν μοναδικά και ξεχωριστά για εκατομμύρια φιλάθλους σε όλον τον κόσμο.
Είχε μία τριάδα ποδοσφαιριστών που θα ήθελες να αποφύγεις.

Εγώ είχα πει ότι θέλαμε να κληρωθούμε με την Αργεντινή για να συναντήσουμε τον Μαραντόνα, που είχε επηρεάσει όλη τη γενιά μας.
Ήθελα να συναντήσω αυτή τη μορφή, τη μεγάλη προσωπικότητα και μεγάλο ηγέτη.
Μετά το παιχνίδι, αυτός που ονειρευόμουν να συναντήσω, ήρθε να μου ζητήσει συγγνώμη που μου φώναξε και να μου πει μερικά πράγματα ωραία που ήταν ένα από τα παράσημα στην καριέρα μου.

Ήταν τρομερή αυτή η ευκαιρία, έστω και ως προπονητή που τον συναντήσαμε και λέει πολλά.
Είναι ένας μύθος και ό,τι έδωσε σε εμάς εντός γηπέδου, δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ.

Αυτό που είπαν, ότι
“δεν μας ενδιαφέρει τι έκανες στη ζωή σου Ντιέγκο, σημασία έχει τι έκανες στις δικές μας ζωές”
είναι κάτι με το οποίο συμφωνώ απόλυτα.”
Γιώργος Καραγκούνης