Έζησα στο Κόσοβο, όπου όλοι οι φίλοι μου ήταν οπαδοί της Γιουβέντους, ο Μπάτζιο, ο Βιάλι, ο Ραβανέλι, ο Μπόκσιτς… ήταν όλοι είδωλα.
Θυμάμαι όταν το ’96 ανεβήκαμε στην ταράτσα με φίλους και φτιάξαμε μια αυτοσχέδια κεραία για να παρακολουθούμε καλύτερα τη Γιουβέντους στο Champions League, αφού το σήμα της ήταν αδύναμο και οι εικόνες δεν ήταν καθαρές.
Το ότι έπαιξα για την Γιουβέντους παραμένει πηγή υπερηφάνειας, ακόμα κι αν έχω κάποιες τύψεις. Ίσως δεν ήμουν στο ύψος των περιστάσεων. Ήμουν πεπεισμένος ότι θα έμενα στους Μπιανκονέρι για πολύ καιρό, αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη χρονιά με τον Ντελ Νέρι.
Ο Κόντε προτίμησε να βασίζεται στον Λιχτστάινερ.
Μέχρι σήμερα, ακόμα δεν καταλαβαίνω γιατί αποφάσισε να μην με θέλει στην ομάδα.
Θα μπορούσα να είχα μείνει στην Ιταλία πηγαίνοντας στη Λάτσιο ή τη Σαμπντόρια, αλλά η επιλογή της Φενερμπαχτσέ ήταν η καλύτερη, τόσο για μένα όσο και για τον σύλλογο.
Ίσως, αν κάποια πράγματα είχαν πάει διαφορετικά στην καριέρα μου, να μην είχα βιώσει αυτή την παρακμή.
Ο Κόντε είναι ηγέτης, ένας εξαιρετικός εμπνευστής.
Μιλάει πολύ και εξηγεί τα πάντα τέλεια, δίνοντας απίστευτη ενέργεια σε ολόκληρη την ομάδα.
Είναι πραγματικά εμμονικός όσον αφορά την τακτική.
Αν έχει κερδίσει τόσα πολλά τα τελευταία χρόνια, είναι χάρη σε αυτήν την εμμονή.
Ο πιο σημαντικός προπονητής της καριέρας μου ήταν ο Βαλέρι Γκαζάεφ στην ΤΣΣΚΑ, κάτι περισσότερο από προπονητής για μένα.
Έφτασα στη Μόσχα όταν ήμουν ακόμα παιδί και ήταν μια πολύ σημαντική προσωπικότητα για μένα.
Αν όλοι γνωρίζουν ποιος είναι ο Μίλος Κράσιτς σήμερα, είναι μόνο χάρη σε αυτόν.
Η πόλη που αγαπώ είναι σίγουρα η Μόσχα.
Ήμουν νέος και διασκέδαζα πολύ εκεί.
Δεν μου άρεσε όμως η πόλη του Τορίνο.”
Μίλος Κράσιτς
