Ο Στίγκ Τόφτινγκ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Aarhus, την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Δανίας.
Από μικρή ηλικία έδειξε ταλέντο στο ποδόσφαιρο, αγωνιζόμενος στις μικρές ομάδες της τοπικής AGF Aarhus. Όμως η ζωή του άλλαξε για πάντα στις 30 Ιουλίου 1983, όταν ήταν μόλις 13 χρονών.
Εκείνο το απόγευμα, επέστρεφε τρέχοντας στο σπίτι για να μοιραστεί με τους γονείς του τα καλά νέα, θα έπαιζε σε έναν τελικο Κυπέλλου την επόμενη μέρα μπροστά στον ομοσπονδιακό προπονητή της Δανίας, Sepp Piontek.
Ανέβηκε τις σκάλες ώς τον τέταρτο όροφο, άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματος και αντίκρισε μια σκηνή που θα τον στοίχειωνε για όλη του τη ζωή.
Ο πατέρας του, Poul, μόλις 41 ετών, είχε πυροβολήσει τη μητέρα του, Kirsten, και στη συνέχεια είχε αυτοκτονήσει με κυνηγετικό όπλο.
Ο Στίγκ πήρε στην αγκαλιά του τον σκύλο τους, Lucky και έτρεξε στο σπίτι των παππούδων του για να τους ανακοινώσει την τραγωδία.
Αυτό που ακολούθησε είναι ίσως το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο για τον χαρακτήρα του.
Παρά τις αντιρρήσεις της οικογένειάς του, ο Τόφτινγκ αρνήθηκε να χάσει τον τελικό.
Την επόμενη κιόλας μέρα, χωρίς να έχει αποκαλύψει τίποτα στους συμπαίκτες ή τον προπονητή του, έπαιξε σα να μην είχε συμβεί τίποτα, οδήγησε την ομάδα στη νίκη και αναδείχθηκε MVP του αγώνα.
Το γεγονός παρέμεινε μυστικό για σχεδόν δύο δεκαετίες, μέχρι που δανέζικη εφημερίδα το αποκάλυψε το 2002, λίγο πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιαπωνίας.
Το ποδόσφαιρο έγινε η σωτηρία του Τόφτινγκ Σε αυτό έβρισκε διέξοδο για να εκτονώνει τον θυμό και τον πόνο που κουβαλούσε μέσα του.
Ένας κεντρικός χαφ με σωματική διάπλαση που θα ζήλευε και επαγγελματίας μποξέρ, κέρδισε τη φήμη του «σκληρού» του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.
Το παρατσούκλι «Lawnmower» (Χορτοκοπτικο) αποτύπωνε την ενέργεια και το δυναμισμό του στο γήπεδο, έτρεχε κυριολεκτικά κάθε εκατοστό του αγωνιστικού χώρου.
AGF Aarhus, Hamburg, Duisburg, Bolton και άλλες ομάδες, χωρίς ποτέ να καθιερωθεί πλήρως στα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.
Τα μεγαλύτερα τρόπαιά του ήταν τρία Κύπελλα Δανίας, όλα με την αγαπημένη του AGF Aarhus.
Παράλληλα, η διεθνής του καριέρα ήταν αξιοσέβαστη.
Συμμετείχε σε τέσσερα μεγάλα τουρνουά με την εθνική Δανίας, σχηματίζοντας ένα από τα πιο φοβερά — και τρομακτικά για τους αντιπάλους — ντουέτα με τον Thomas Gravesen.
Οι δυο τους έγιναν στενοί φίλοι και ήταν γνωστοί για τα πειράγματά τους σε νεότερους συμπαίκτες.
Όμως ο Τόφτινγκ δεν ήταν μόνο σκληρός παίκτης. Ήταν και άνθρωπος με έντονες αντιθέσεις.
Το 1999 καταδικάστηκε για επίθεση κατά τη διάρκεια διακοπών.
Το 2002, μετά τους εορτασμούς της Δανίας στο Μουντιάλ, χτύπησε με κεφαλιά τον ιδιοκτήτη ενός καφέ στην Κοπεγχάγη και οδηγήθηκε τελικά στη φυλακή για τέσσερις μήνες.
Και τότε ήρθε το δεύτερο μεγάλο χτύπημα της μοίρας.
Λίγο πριν ξεκινήσει να εκτίει την ποινή του, ο Τόφτινγκ επέστρεψε στη Δανία για να δει τη γυναίκα του και τον νεογέννητο γιο του, Jon.
Το μωρό λίγες μέρες μετά νοσηλεύτηκε με μηνιγγίτιδα και πέθανε στην αγκαλιά του πατέρα του.
Ο ίδιος ο Τόφτινγκ παραδέχτηκε αργότερα ότι αυτή η απώλεια ήταν ακόμα πιο βαριά από τον θάνατο των γονιών του εκείνο το καλοκαίρι του 1983.
Παρ’ όλα αυτά, η θέλησή του να προχωρά μπροστά παρέμεινε ακλόνητη.
”Στη ζωή πρέπει να επηρεάζεις αυτά που μπορείς. Χάνεις πάρα πολύ ενέργεια ανησυχώντας για πράγματα που δεν μπορείς να αλλάξεις.” Κοιτάς μπροστά αυτό ήταν το μότο του, χαραγμένο κυριολεκτικά στο στομάχι του με τατουάζ.
Όταν κρέμασε τα παπούτσια του το 2007, στράφηκε στην πυγμαχία, αποσύρθηκε αήττητος σε δύο αγώνες σε έναν εκ των οποίων νίκησε με νοκ-άουτ στα 27 δευτερόλεπτα και έγινε αγαπημένος αθλητικός σχολιαστής στη Δανία.
Ο Στίγκ Τόφτινγκ ήταν πολλά πράγματα ταυτόχρονα, σκληρός και τρωτός, βίαιος και ανθεκτικός, παρεξηγημένος και αυθεντικός.
Και πάνω απ’ όλα, ένας άνθρωπος που αντιμετώπισε την τραγωδία με αξιοθαύμαστη αποφασιστικότητα.
