«Στο Ντουμπάι, κατά τη διάρκεια της χειμερινής προετοιμασίας της Μίλαν, άρχισαν να γελάνε όλοι εκτός από έναν, τον Φλαμινί, το θύμα του Capo dei briganti, ένα ομαδικό αστείο μπάσταρδ…
Αλλά εντυπωσιακό.
Επιλέγεται ένας στόχος, συνήθως ένα ευαίσθητος -ο Flamini – και μια ιστορία χτίζεται γύρω από αυτό.
Η εξήγησή του παιχνιδιού σε όλους, μεμονωμένα, ήταν μια δουλειά που με σημάδεψε.
Πρώτα στους Ιταλούς στα Ιταλικά, στη συνέχεια στους Βραζιλιάνους στα σχεδόν ιταλικά και στη συνέχεια στον Μπέκαμ με χειρονομίες.
Το στόρι είναι πάντα το ίδιο.
Εγώ είμαι ο αφηγητής, οι παίκτες είναι οι πρωταγωνιστές.
Υπάρχουν ο βασιλιάς, η βασίλισσα, ο αμαξάς, ο βοηθός του αμαξά, οι φύλακες, οι ταξιαρχίες και φυσικά ο αρχηγός τους.
Μετά το γεύμα, ο Γκατούζο με πλησιάζει και μου λέει…
“Ελα μίστερ, να παίξουμε το Capo dei briganti.
Είναι διασκεδαστικό, υπάρχουν παίκτες που δεν το ξέρουν”.
Σηκώνω λίγο το φρύδι, αν και μου βγαίνει αυθόρμητα…
“Οχι, έλα, αρκετά. Αφήστε με ήσυχο. Είμαι κουρασμένος, δε θέλω”.
Ολοι οι άλλοι εν χορώ “μίστερ, μίστερ, μίστερ”.
Οκ, αυτό ήταν το σινιάλο.
“Εντάξει, εντάξει, αλλά αυτή είναι η τελευταία φορά”.
Αρχίζω να εξηγώ τους κανόνες, αλλά μόνο για τον Φλαμινί, ο οποίος στην πραγματικότητα είναι ο μόνος που δεν ξέρει για τι μιλάμε…
Υπάρχουν ρόλοι που πρέπει να δοθούν, ένας για κάθε παίκτη.
Ολα κυλούν ομαλά, μέχρι τη στιγμή που πρέπει να διαλέξουμε τον αρχηγό των briganti.
Και εδώ έρχεται το διασκεδαστικό κομμάτι.
Αρχίζει πάλι ο Γκατούζο: “Θέλω να κάνω τον αρχηγό, τον capo dei briganti απόψε”.
Ο Ιντζάγκι σηκώνεται, ρίχνοντας την πετσέτα στο έδαφος: “Αρκετά! Σκάσε Ρίνο! Το έχεις ήδη κάνει, θέλω να τον κάνω εγώ απόψε”.
Ο Καλάντζε παρεμβαίνει, πολύ θυμωμένος: “Συνέχεια οι ίδιοι, αφήστε μια φορά εμένα”.
Οκ, παρεμβαίνω: “Ηρεμα, ο capo dei briganti απόψε θα είναι ένας από τις μεταγραφές”.
Καλάντζε: “Εγώ ψηφίζω Μπέκαμ”.
Κακά: “Ο Μπέκαμ δεν ξέρει ιταλικά, τι θα καταλάβει;”.
Αναλαμβάνω πάλι εγώ: “Για μένα είναι ok ο Μπέκαμ”.
Ολοι γυρνάνε προς τον Φλαμινί, ο οποίος έχει πωρωθεί και σχεδόν ουρλιάζει:
“Θα το κάνω εγώ, θα το κάνω εγώ”.
Αυτό ήταν.
Αρχίζει το αστείο, με μένα να διηγούμαι.
“Σε ένα πανέμορφο κάστρο μένει…” για να συνεχίσει ο Μαλντίνι με το πηρούνι στο χέρι “ο βασιλιάς…
Και φυσικά είναι παντρεμένος…”.
Ακολουθεί ο Μποριέλο κάνοντας γυναικεία φωνή “με τη βασίλισσα…
Αυτοί οι δύο για να βγουν από το κάστρο χρησιμοποιούν μια άμαξα με πανέμορφα άλογα, την οποία οδηγεί ο…”.
Πετάγεται ο Κάλατς μιμούμενος και την κίνηση: “Ο αμαξάς…”.
Συνεχίζω “αλλά δεν είναι μόνος, στο πλευρό του είναι…”.
Πετάγεται ο Αμπιάτι σχεδόν χορεύοντας: “Οι βοηθοί του αμαξά”.
Σταματάω και σκέφτομαι ότι πρέπει να κατακτήσουμε το scudetto. Θεέ μου…
Λέω “όλοι μαζί πρέπει να πάνε σε ένα επικίνδυνο δάσος, άρα θα πρέπει να τους συνοδεύουν οι…”.
Τζαμπρότα, Μπονέρα, Αντονίνι, Γιανκουλόφσκι, με χαρτοπετσέτες στα κεφάλια τους: “Οι briganti…”.
“Και οι briganti έχουν για επικεφαλής τον…”.
Ο Φλαμινί, λίγο πιο δυνατά: “Τον capo dei briganti”.
Του λέω “όχι Ματιέ, όχι έτσι, πρέπει να το πεις πιο δυνατά, να ουρλιάξεις όπως ο Μαλντίνι”.
Το ξαναπάμε.
“Και οι briganti έχουν για επικεφαλής τον…”.
Ο Φλαμινί, λίγο πιο δυνατά: “Τον capo dei briganti”.
Πετάγεται ο Μαλντίνι: “Δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Πρέπει να φω-νά-ξεις”.
Η τρίτη προσπάθεια είναι πάντα και η σωστή.
“Και οι briganti έχουν για επικεφαλής τον…”.
Ο Φλαμινί, σαν οργισμένος: “Τον capo dei briganti”!
Ενα δευτερόλεπτο παύσης.
Σηκώνονται όλοι, από τον Μπέκαμ ως τον Σέβα.
Η κραυγή είναι τρομακτική, η Μίλαν σε πλήρη σύνθεση:
“Che ci fa una pippa a tutti quanti! (ο οποίος θα κάνει π… σε όλους μας)”.
Πανικός.
Ο Γκατούζο σχεδόν λιποθύμησε.
Ο Ματιέ, εκπληκτικός άνθρωπος, με κοιτάει στενοχωρημένος.
Τόσο στενοχωρημένος που ξέρω τι σκέφτεται…
Ενα τέτοιο γουρούνι δεν μπορεί να προπονήσει».
Κάρλο Αντσελότι
