«Δεν λέω για τη δουλειά μου ,γιατί, παρόλο που δεν έχασα ούτε μια μέρα προπόνησης, ούτε μια μέρα, ξέρω ότι ανήκω στην κατηγορία των τυχερών.

Έδωσα τη ζωή μου στο ποδόσφαιρο, αλλά η δουλειά-δουλειά είναι άλλο πράγμα.

Έβλεπα τον πατέρα μου να μπαίνει σε ένα φορτηγό τα ξημερώματα και τη μητέρα μου να καθαρίζει σπίτια για χρόνια, ξέρω τι πραγματικά σημαίνει να σπας την πλάτη σου.

Μιλάω απλώς για τα λεφτά που μου επέτρεψε να τα αποκτήσω το επάγγελμα του ποδοσφαιριστή πριν και του προπονητή τώρα, με πάθος και αγριότητα πάντα.

Έτσι πάει το ποδοσφαιρικό σύστημα.

Αν φτάσεις στην κορυφή, όλα είναι κορυφαία.

Ποτέ όμως δεν ντρεπόμουν που έβγαλα χρήματα απο το ποδόσφαιρο ή για την προνομιακή μου αυτή ιδιότητα.

Δεν έκλεψα αυτά τα χρήματα.

Είναι η επίδραση του τζίρου που κινεί τον κόσμο του ποδοσφαίρου.

Τουλάχιστον ήμουν εκεί στην κορυφή για είκοσι χρόνια.

Είναι άλλοι που πρέπει να ανάψουν ένα κερί σε όλους τους αγίους, επειδή απέκτησαν απο μια γκάφα η μια γνωριμία, την ιδιότητα του ποδοσφαιριστή.

Αυτοί που ξεσηκώνουν την οργή των «κανονικών» ανθρώπων που κοιτάζουν τον χρυσό αυτόν κόσμο απ’ έξω, ζητωκραυγάζουν και βρίζουν αυτούς που σε ένα μήνα φέρνουν στο σπίτι ό,τι δεν θα βγάλει ο άνθρωπος του μόχθου σε μια ζώη.

Παίκτες που δεν μπορούν να περάσουν μια πάσα στα τρία μέτρα, παίρνουν πάρα πολλά λεφτά.

Αυτοί που ανέβηκαν σε ένα βαγόνι εκατομμυρίων χωρίς αξία, συχνά μέτριοι παίκτες, που παίρνουν τεράστια χρηματικά ποσά επειδή οι μισθοί τους αυξάνονταν χάρη σ’αυτούς που έπαιρναν το ποδόσφαιρο στα σοβαρά, όπως εγώ.

Γεννήθηκα φτωχός και τώρα απολαμβάνω τον πλούτο, χωρίς όμως να σπαταλάω.

Τα παιδιά μου, που δεν τους λείπει τίποτα, προσπαθώ να τους διδάξω την αξία του χρήματος.

Και ότι πρέπει να ιδρώσεις, μελετώντας και δουλεύοντας.

Υπάρχουν γιατροί που σώζουν ζωές για μερικές χιλιάδες ευρώ το μήνα.

Μια αντίφαση, αλλά αυτός είναι ο πραγματικός κόσμος.

Ξέρω ότι τα παιδιά μου, δεν θα πεινάσουν ποτέ όσο εγώ.

Αν έφτασα στην κορυφή, το οφείλω στις δυσκολίες που αντιμετώπισα και στις θυσίες των παιδικών μου χρόνων, μια παιδική ηλικία που δεν έζησα όπως ακριβώς θα ήθελα.

Είμαι χαρούμενος όμως που τους επέτρεψα, μαζί με την Αριάννα, τη γυναίκα μου, να μεγαλώσουν με άνεση, θα ήμουν υποκριτικός αν έλεγα το αντίθετο… ακόμα κι αν μερικές φορές πιστεύω ότι θα χρειαζόταν λίγη σκληραγώγηση, για να αντιμετωπίσουν τη ζωή με περισσότερη αποφασιστικότητα μια μέρα».

Σίνισα Μιχαίλοβιτς