''Έφτασα στην Μίλαν όταν έκλεισα μόλις τα δεκαοχτώ και έκτοτε έχω κρατήσει την πρώτη, τη δεύτερη και την τρίτη φανέλα της κάθε σεζόν.
Τις έχω όλες μαζί, σε μια βαλίτσα και είναι η προσωπική και ανεξίτηλη ανάμνηση της καριέρας μου, της ιστορίας μου με τους Ροσονέρι και επομένως, ως επί το πλείστον, της ζωής μου.
Εχω φορέσει όλα τα είδη, σε κάθε χρώμα (θυμάμαι το χρυσό της εποχής της Opel), με και χωρίς γιακά, με κάθε είδους ραφές, υλικό, στυλ.
Τις θυμάμαι όλες, γιατί κάθε φανέλα συνδέεται με ανθρώπους, με στιγμές με τους συμπαίκτες μου στο γήπεδο, με ιδιαίτερα επεισόδια.
Θυμάμαι ότι στην αρχή της καριέρας μου έδινα τη φανέλα μόνο στους πιο κοντινούς ανθρώπους γιατί πίστευα ότι ήταν οι μόνοι που καταλάβαιναν τι σήμαινε για μένα.
Σήμερα, όμως, χαίρομαι όταν βλέπω να τις φορούν τα παιδιά μου Φεντερίκο και Αγγελική.
Μετά είναι οι φανέλες των τροπαίων, με τις οποίες έχω ζήσει αξέχαστες στιγμές.
Αυτές οι φανέλες αξίζουν μια ξεχωριστή θέση στο σπίτι μου, η καθεμία στο δικό της περιβάλλον και με τις υπογραφές των συμπαικτών με τους οποίους μοιράστηκα την χαρά εκείνων των στιγμών.
Είναι η περηφάνια όσων, όπως εγώ, είχαν το προνόμιο να φορούν την φανέλα ενός μόνο συλλόγου στην ζωή τους.
Είναι η απόλυτη αίσθηση ότι ανήκεις σε αυτόν τον σύλλογο, σε αυτά τα χρώματα, είναι σαν δεύτερο δέρμα, γιατί όταν φοράς νιώθεις ότι αυτό το πουκάμισο είναι δικό σου, σου ανήκει όσο κι αν του ανήκεις».
 Massimo Ambrosini