Υπάρχουν ιστορίες στο ποδόσφαιρο που γράφονται με… ξυπνητήρια στις 5 το πρωί.

Η ιστορία του Μανόλο Γκονζάλες είναι μία από αυτές.

Για χρόνια ζούσε δύο ζωές.

Το πρωί οδηγός λεωφορείου στους δρόμους της Καταλονίας, το απόγευμα προπονητής σε γήπεδα χαμηλών κατηγοριών.

Δουλειά, προπόνηση, σπίτι.

Κάθε μέρα το ίδιο. Χωρίς φώτα, χωρίς κάμερες, χωρίς βεβαιότητες.

Μόνο πίστη ότι κάποτε το ρίσκο θα άξιζε.

Όταν άφησε το «σίγουρο» επάγγελμα για να κυνηγήσει το όνειρο, ήξερε πως αν αποτύχει, δεν θα υπάρξει δεύτερη ευκαιρία.

Κι όμως, συνέχισε.

Από μικρούς πάγκους, από προκρίσεις Κυπέλλου που έμοιαζαν θαύματα, από ομάδες που πάλευαν απλώς να επιβιώσουν.

Μέχρι που η ζωή -όπως κάνει σπάνια- τον έφερε στο σωστό σημείο, τη σωστή στιγμή.

Η Εσπανιόλ τον εμπιστεύτηκε όταν όλα έμοιαζαν χαμένα.

Κι εκείνος δεν μίλησε πολύ.

Δούλεψε.

Ένωσε παίκτες, απλοποίησε το ποδόσφαιρο, έδωσε νόημα στη λέξη «ομάδα».

Oδηγησε την Εσπανιόλ στα ψηλά της La Liga, με βλέμμα καθαρό και πόδια στο έδαφος. Χωρίς έπαρση.

Χωρίς στόμφο.

Με την ίδια πειθαρχία που έμαθε πίσω από το τιμόνι.

Γιατί τελικά, το ποδόσφαιρο δεν ανήκει μόνο στους εκλεκτούς.

Ανήκει και σε εκείνους που άντεξαν να περιμένουν.

Παραμένει στη θέση οδηγού, αλλά πλέον για μεγαλύτερα δρομολόγια.