Η είδηση της φυλάκισης του Μητροπολίτη Σπυρίδωνος έφτασε γρήγορα στο Πάπιγκο.

Εκεί είχε ανθρώπους δικούς του· φίλους παλιούς, δεμένους με χρόνια εμπιστοσύνης, και ιδιαίτερα την οικογένεια του ιερέα Πρωτοσυγκέλλου.

Οι άνθρωποι κατάλαβαν τι σήμαινε. Δεν ήταν απλώς σύλληψη. Ήταν προειδοποίηση. Αν ο δεσπότης γινόταν παράδειγμα, τότε η σιωπή θα γινόταν νόμος. Οι άρχοντες της κοινότητας συγκεντρώθηκαν νύχτα. Δεν άναψαν πολλά φώτα. Στην εκκλησία των Αγίων Ταξιαρχών στάθηκε μπροστά τους ένας άνθρωπος που δεν έμοιαζε με ήρωα. Γερασμένος. Με ώμους σκυφτούς από χρόνια δουλειάς. Ο Γερό Μήτσης — Παπαδήμος ή Χριστοδούλου, όπως τον έλεγαν παλιότερα, και που αργότερα έμεινε γνωστός ως Μητσιάδης,(παππού της Γαλάτειας Ζδράβου) Γαμπρός στο Πάπιγκο. Άνθρωπος ήσυχος. Εβδομήντα χρονών. Ο ιερέας ακούμπησε το ευαγγέλιο μπροστά του.

— Ορκίζεσαι; ρώτησε χαμηλά.

Η φλόγα του κεριού έτρεμε, ή ίσως έτρεμε το χέρι που το κρατούσε. Ο γέροντας έκανε τον σταυρό του.

— Ορκίζομαι.

Κανείς δεν χειροκρότησε. Η Ιστορία δεν κάνει θόρυβο όταν αρχίζει. Τον όρκισαν να κρατήσει μυστική την αποστολή. Η καταγωγή του ήταν από το Βλαχώρι Θεσπρωτίας, το σημερινό Πολύδροσο, και γνώριζε όσο λίγοι τα μονοπάτια από τη χαράδρα του Βίκου ως τα Γιάννενα και το Μπιζάνι. Του έδωσαν επιστολή. Να φτάσει στον ίδιο τον Διάδοχο Κωνσταντίνο. Να του πει πως ο Τζαβήτ πασάς κρατούσε φυλακισμένο τον Μητροπολίτη. Να ζητήσει μεσολάβηση στον Εσάτ πασά. Δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Ξεκίνησε αμέσως. Η χαράδρα του Βίκου ήταν γεμάτη χιόνι. Ο άνεμος κατέβαινε κοφτερός. Σε ένα στενό πέρασμα άκουσε φωνές. Τούρκικη περίπολος. Κρύφτηκε πίσω από βράχο. Στην τσέπη του το γράμμα. Δεν κουβαλούσε χαρτί. Κουβαλούσε μια ανάσα που δεν ήταν δική του. Περίμενε. Τα βήματα απομακρύνθηκαν. Σηκώθηκε. Συνέχισε. Δύο ημέρες πορείας χωρίς στάση. Σαν ταχυδρόμος της μοίρας. Όταν έφτασε στο Μπιζάνι, παρέδωσε την επιστολή στον Διάδοχο Κωνσταντίνο.

Οι άνθρωποι λένε πως ο Διάδοχος δεν καθυστέρησε ούτε στιγμή. Με δύο αιχμάλωτους Οθωμανούς αξιωματικούς στάλθηκε παράκληση προς τον Εσσάτ πασά των Ιωαννίνων να μεσολαβήσει έτσι ώστε ο Μητροπολίτης να απελευθερωθεί. Ο Εσσάτ Πασάς λαβών την πληροφορία δίνει άμεσα σαφή διαταγή στον Τσαβιτ να απελευθερώσει τον Μητροπολίτη Κονίτσης Σπυρίδωνα και να μην πειράξει ούτε τρίχα από τη κεφαλή του. Και πράγματι. Η εντολή έφτασε. Λένε πως όταν την άκουσε ο Τζαβήτ πασάς χτύπησε το τραπέζι με τη γροθιά του. Ο δεσπότης σώθηκε. Έτσι μου έχουν διηγηθεί την ιστορία οι πρόγονοί μου και επιστρέφοντας ο Γέρο Μήτσης στο Πάπιγκο μαθεύτηκε το γεγονός και η είδηση Απελευθέρωσης και των Ιωαννίνων. Μετά από αυτό έγινε μεγάλο γλέντι στο χωριό τιμητική εκδήλωση αναγνώρισης προσφοράς του Γέροντα Μήτση ο οποίος έζησε μέχρι 25 Σεπτεμβρίου 1925.

(**Απομνημονεύματα τού Υποστράτηγου ε.α. ( ΤΣ) Ιωάννη Μητσιαδη, εγγονού του Γέρο Μήτση).

Ομως μετά από αυτό οι περιπολίες στην Κόνιτσα έγιναν πιο άγριες. Όταν μια εξουσία τραυματίζεται, γίνεται πιο επικίνδυνη από πριν.