”Κάθε βράδυ, μετά την προπόνηση, παίρνω το τρένο και επιστρέφω στο Κουζάνο.

Συνάντηση με τον πατέρα μου, λίγα λόγια, βλέμματα που ακόμα ψάχνουν το ένα το άλλο αλλά δεν μπορούν να συναντηθούν.

Ξέρω ότι ήρθε να με δει να παίζω στο Βαρέντο, αλλά δεν ξέρει ότι το ξέρω.

Βασικά, νομίζω ότι ξέρει ότι το ξέρω, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν μιλάμε γι’ αυτό.

Είναι κάτι μεταξύ μας.

Ίσως πρέπει να ανέβω και να του το πω…

”Μπαμπά, ακόμα κι αν δεν σου αρέσει το ποδόσφαιρο έλα σε ένα παιχνίδι… πρέπει να δεις πόσο τρέχω και πόσο καλός είμαι!”

Ή ίσως είναι καλύτερα να περιμένουμε την πρώτη ομάδα να ξεκινήσει.

Σε εκείνο το σημείο δεν θα πρέπει να έχει πλέον καμία αμφιβολία για την επιλογή μου.

Η ευκαιρία να υπογράψω μια οριστική ειρήνη μεταξύ εμού και του πατέρα μου έρχεται στα τέλη Ιουνίου του 1958 όταν κλήθηκα στο ντεμπούτο της πρώτης ομάδας εναντίον της Κόμο, για το Κύπελλο Ιταλίας.

Ημέρα παιχνιδιού, έρχομαι στο γήπεδο χωρίς να πω λέξη στον μπαμπά μου.

Κερδίζουμε 4-1, χατ τρικ του Γκάλι.

Ο μπαμπάς ακούει για το ντεμπούτο μου από φίλους του, στο Κουζάνο.

Είμαι στο στόμα όλων…

Ο γιος του Φραντσέσκο Τραπατόνι, στην πρώτη ομάδα της Μίλαν.

Με περιμένει κάτω στην κουζίνα και μου λέει μόνο μια πρόταση…

‘Έπρεπε να μου το πεις αυτή τη φορά. Δεν θα έχω την τύχη να σε ξαναδώ.”

Τρεις μέρες μετά από αυτό, μια καρδιακή προσβολή τον πήρε μακριά.

Είναι Πέμπτη, επιστρέφω από την προπόνηση και βρίσκω τη μητέρα μου να κλαίει απεγνωσμένα, οι γείτονές μου με καθησυχάζουν ότι πέθανε χωρίς να υποφέρει.

Ένα στεγνό χτύπημα.

Γιατί είπε αυτή την πρόταση σε μένα; Πώς το ήξερε αυτό;

Δεν θα σταματήσω ποτέ να το σκέφτομαι.

Νομίζω ότι είχε ήδη κάποια συμπτώματα και ότι όπως ήταν χαρακτηριστικό των ανδρών της γενιάς του, δεν είχε προσποιηθεί τίποτα. Ποτέ δεν παραπονέθηκε για τίποτα.”

Τζιοβάνι Τραπατόνι