«Ίσως ξέρετε ποιος είμαι...
 Ποδοσφαιριστής, επιθετικός, κάποιος που πάντα του άρεσε να σκοράρει.
Έπαιξα για την Κρεμονέζε, τη Σαμπντόρια, τη Γιουβέντους και την Τσέλσι, την οποία και προπονούσα.
Κέρδισα δύο πρωταθλήματα Ιταλίας, εκ των οποίων αυτό με τη Σαμπντόρια νομίζω ότι ήταν το καλύτερο.
Ως αρχηγός της Γιουβέντους, σήκωσα το κύπελλο με τα μεγάλα αυτιά.
Έχω κερδίσει όλες τις μεγάλες διοργανώσεις συλλόγων της UEFA, αλλά η Cremonese είναι η αγαπημένη μου ομάδα και η Chelsea είναι αυτή που με σύστησε στη γυναίκα μου.
Νιώθω ότι πρέπει να τα μοιραστώ όλα αυτά μαζί σας.
Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, έχω τελειώσει χημειοθεραπείες και ραδιοθεραπείες, 
έχω πάει και στην Ιταλία για λίγο, σε διακοπές, αλλά δεν ξέρω ακόμα πώς θα τελειώσει το παιχνίδι, θα μάθω αργότερα.
Αυτό που ξέρω είναι ότι προετοιμάστηκα καλά και έδωσα τα πάντα.
Ότι η ομάδα μου δεν θα μπορούσε να παίξει καλύτερα από αυτό.
Και ότι μου πέρασαν την μπάλα, όπως την πασάρεις σε έναν επιθετικό.
Είμαι λοιπόν εκεί, μπροστά.
Βλέπω καλά τα δίχτυα.
Και έτσι βλπεπω την γραμμή του γκολ και την πίσω γραμμή. Ξέρω πώς να το κάνω.
Αλλά κάθε φορά που κλωτσάς για να σκοράρεις, είναι πάντα σαν την πρώτη φορά, χρειάζεσαι πολύ κουράγιο.
Και επίσης, λίγη τύχη.
Νιώθω πολύ πιο εύθραυστος από πριν και κάθε συμπεριφορά με οδηγεί σε αυτό το σκεπτικό, δηλαδή...
«Είναι αυτό το σωστό πράγμα που δείχνω στις κόρες μου;»
Με αυτή την έννοια, προσπαθώ να είμαι ένα θετικό παράδειγμα, προσπαθώ να τους διδάξω ότι η ευτυχία εξαρτάται από την οπτική γωνία μέσα από την οποία βλέπεις τη ζωή.
Προσπαθώ να τους εξηγήσω ότι δεν χρειάζεται να βγάζεις έπαρση, πρέπει να ακούς περισσότερο και να μιλάς λιγότερο, να βελτιώνεσαι κάθε μέρα, να γελάς συχνά και να βοηθάς τους άλλους.
Κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι κάπως το μυστικό της ευτυχίας».
Τζιανλούκα Βιάλι