Για δύο εβδομάδες ανέπνεαν χωρίς να ζουν.
Για δεκατέσσερις ημέρες ο Gianluca Mancini και η Elisa έζησαν μέσα απο τον φόβο, την σιωπή και τα δάκρυα.
Το κοριτσάκι τους γεννήθηκε πρόωρα, σε έναν κόσμο που δεν ήταν ακόμα έτοιμος για εκείνη.
Μια ξαφνική γέννηση, ένας αγώνας ενάντια στο χρόνο.
Και αμέσως μετά τη γέννα… το κενό.
Τα χέρια είναι άδεια.
Η κούνια είναι άδεια.
Το σπίτι είναι άδειο.
«Γεννήθηκε και μας την πήραν σε ένα δευτερόλεπτο».
Και από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε ένα προσκύνημα φτιαγμένο από αγωνίες, δονήσεις και εύθραυστες ελπίδες.
Συνεχείς διαδρομές μεταξύ σπιτιού, νοσοκομείου και προπόνησης, άγρυπνες νύχτες, μέρες άπνοιας.
Δεκατέσσερις μέρες που φαινόταν ότι δεν θα τελείωναν ποτέ.
Δεκατέσσερις μέρες που κόλλησαν στην σάρκα και στα οστά.
Και τότε επιτέλους έγινε το θαύμα…
Η μικρή είναι πίσω στο σπίτι της, στην οικογένειά της.
Ήταν Ιούλιος του 2020.
Και ενώ όλα αυτά συνέβαιναν μακριά από αδιάκριτα μάτια, η Elisa βρήκε το κουράγιο να γράψει δημοσίως αυτό που συνέβαινε…
«Σε ευχαριστούμε, Gianluca, που έτρεξες σε εμάς χωρίς να το σκέφτεσαι,
που με κρατούσες ψηλά ακόμα και όταν έπεφτα,
επειδή είσαι ένας τεράστιος σύζυγος,
ένας υπέροχος μπαμπάς
και ένας υποδειγματικός επαγγελματίας, παρόλο που πέθαινες μέσα σου…
Είμαστε μαζί σου.
Κανείς δεν θα καταλάβει πραγματικά πόσο υποφέραμε.
Αξίζεις όλα τα καλά του κόσμου, ακόμα κι όταν η ζωή μας γονατίζει όπως αυτή τη φορά.»
Πίσω από κάθε αθλητή υπάρχει ένας άντρας.
Πίσω από κάθε χαμόγελο υπάρχει μια μάχη που κανείς δεν βλέπει.
Πίσω από κάθε πατέρα υπάρχει μια καρδιά που χτυπά, παλεύει και δεν τα παρατάει ποτέ.
Τα καλύτερα πάντα!