«Bρεθήκαμε στον ημιτελικό του Κυπέλλου Αγγλίας απέναντι στην πιο δύσκολη από όλες τις πιθανές ομάδες, τη Λιντς.
Το βράδυ πριν το παιχνίδι βαριόμουν λίγο και άρχισα να κουβεντιάζω με μια κοπέλα, αλλά ενώ της μιλούσα είδα ότι ο Wilf (ο  προπονητής) μου έδειχνε το ρολόι.
Την επόμενη μέρα, λίγο πριν φύγω για το γήπεδο, συνάντησα ξανά εκείνη την κοπέλα και καθίσαμε να κάνουμε άλλη μια κουβέντα.
Μου είπε ότι ήταν παντρεμένη και ότι ο άντρας της έλειπε συχνά από το σπίτι.
Έτσι είπα...
 «Λοιπόν, ίσως μπορούσα να περάσω
να σου κάνω παρέα» και απάντησε ότι δεν θα την πείραζε.
Τα πράγματα άρχισαν να γίνονται γρήγορα.
Περίπου είκοσι λεπτά πριν φύγουμε για το γήπεδο, γνωρίζοντας ότι δεν θα επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο μετά, πήγα στο δωμάτιο της κοπέλας για να ζητήσω τον αριθμό τηλεφώνου της.
Όλοι οι παίκτες είχαν πει να είναι στο ισόγειο για να προλάβουν το λεωφορείο και όταν ο Γουίλφ είδε ότι δεν ήμουν εκεί, ήρθε με πέντε άτομα στο δωμάτιο της κοπέλας ουρλιάζοντας και βροντοφώναξε, ήταν τόσο θυμωμένος που οι φλέβες στο πρόσωπό του ήταν όλες πρησμένες.
«Κάτω τον κώλο σου!» φώναξε.
«Φεύγουμε σε δεκαπέντε λεπτά».
«Μόνο μιλούσα, Γουίλφ», είπα.
«Δεν δίνω δεκάρα», απάντησε.
«Σε περίπτωση που το ξεχάσατε, έχουμε έναν ημιτελικό κυπέλλου να παίξουμε σε μερικές ώρες».
Ζήτησα συγγνώμη από την κοπέλα και κατέβηκα κάτω.
Αλλά μετά σκέφτηκα...
«Γάμησ... με, φίλε.
Παίζω ποδόσφαιρο για σένα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορείς να με συμπεριφέρεσαι σαν μαθητή».
Γύρισα λοιπόν στο δωμάτιο της κοπέλας και αυτή τη φορά συμφωνήσαμε ότι είχε γίνει αρκετή κουβέντα...»
[Τζορτζ Μπεστ]