“Το να είσαι αρχηγός στην Αγγλία είναι σαν τιμητικός τίτλος, σέβονται πάρα πολύ αυτόν τον θεσμό.

Είναι βραβείο.

Με έλεγαν ‘Colo’ στο κλαμπ, ήμουν πάντα ο ‘Colo’, αλλά την επομένη που έγινα αρχηγός, μόλις έφτασα στο προπονητικό κέντρο, άνθρωποι της ομάδας και εργαζόμενοι άρχισαν να μου λένε…

“Καλημέρα Αρχηγέ, γεια σου Αρχηγέ”.
Πήγα να τους αρπάξω έναν έναν, τους μασέρ, τους γιατρούς, τους παίκτες και τους είπα… ‘Όχι, είμαι ο ‘Colo’, ήμουν ο ‘Colo’ μέχρι χθες και θα συνεχίσω να είμαι ο ‘Colo’ για όλους”. Υπήρχαν λεπτομέρειες… ο αρχηγός είχε το δικό του πάρκινγκ, δίπλα στην μπροστινή πύλη, το καλύτερο μέρος.

Καμία από τις τοποθεσίες δεν είχε όνομα ή αριθμό, όλα περιστρέφονταν, εκτός από τη θέση του Αρχηγού που ήταν προσαρμοσμένη και του προπονητή επίσης.

Όταν γίνεσαι Αρχηγός, είναι επειδή σε εμπιστεύονται πραγματικά.
Μόλις με διόρισαν, ας πούμε, κόλλησαν στην πόρτα των αποδυτηρίων ένα σχέδιο των νησιών Μαλβίνας με την αγγλική σημαία.

Έκανα τον χαζό, λες και δεν κατάλαβα τίποτα…

Μέσα μου έσκαγα γιατί πάντα με κινητοποιούσε το θέμα Μαλβίνας, δεν ξέρω, ίσως γιατί γεννήθηκα το ’82, αλλά διαβάζω κιόλας πολύ ιστορία.
Το άφησα να περάσει για να μην τσακωθώ.

Αλλά όχι, η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν είχα προβλήματα.

Επιπλέον, στους οπαδούς υπήρχαν πάμτα σημαίες της Αργεντινής που κουβαλούσαν οι ίδιοι οι Άγγλοι επειδή τραγουδούσαν για το όνομά μου και το όνομα του Jonas Γκουριέρεζ”.

Φαμπρίτσιο Κολοτσίνι