“Mε εγκατέλειψαν σε μοναστήρι οι φυσικοί μου γονείς, όταν ήμουν ακόμα νεογέννητο.
Ευτυχώς, μετά από λίγο καιρό, βρήκα μια οικογένεια που από την αρχή μου μετέδωσε όλη την αγάπη και τη στοργή που κάποιος άλλος επέλεξε να αρνηθεί.
Η μοίρα, όμως, μου επιφύλασσε περισσότερα.
Ήμουν λίγο πάνω από τα δύο μου χρόνια, όπου μετά από τροχαίο ατύχημα πέρασα μέσα από το τζάμι ενός αυτοκινήτου, προκαλώντας ένα τεράστιο τραύμα στο πρόσωπο.
Από εκείνη τη στιγμή, κανείς δεν με παρακολουθούσε ή δεν με έκρινε για τις τεχνικές μου ιδιότητες, ή επειδή ήμουν καλός άνθρωπος.
Όλοι, εκτός από τους γονείς μου, σχολίαζαν τη φυσική μου εμφάνιση και έκριναν από την ασχήμια του προσώπου μου προφανώς λόγω της πληγής.
Ένιωσα πολύ άσχημα, σαν να με κρίνουν.

Σε ένα προάστιο της Μπουλόν, στα βόρεια της Γαλλίας, υπήρχαν μεγάλοι στρατώνες και ένα αυτοσχέδιο τσιμεντένιο γήπεδο όπου όλη μέρα παίζαμε τέσσερις εναντίον τεσσάρων.

Ο μόνος κανόνας του παιχνιδιού…

”Οι νικητές μένουν”

Υπηρχε μια ομάδα που έμενε πάντα στο γήπεδο γιατί σχεδόν ποτέ δεν έχανε.

Ημουν σ’αυτή την ομάδα και εκεί βελτίωσα την τεχνική και την ταχύτητα με την μπάλα.

Ηθελα να κερδίζω, έπρεπε να είσαι δυνατός, ψηλός, αλλιώς σε διέγραφαν.

Εμένα όμως δεν μπορούσαν να με διαγράψουν.
Παρόλο που ήμουν νέος και με ενοχλούσε πολύ το σημάδι, δάκρυ δεν έριξα ποτέ, ακόμα κι αν υπέφερα σαν τρελός.
Πρέπει να είσαι πολύ λογικός για να αντισταθείς στην κοροϊδία των άλλων παιδιών, αλλά χειρότερα ήταν τα βλέμματα των ενηλίκων.
Με κοίταζαν για πολλή ώρα μέχρι που οι γονείς μου έθεσαν τη σκληρή έκφραση…

”Εχεις κανένα πρόβλημα; “.

Ώστε οι άλλοι να ντραπούν.
Χωρίς το ποδόσφαιρο θα ήταν δύσκολο να ξεφύγω από αυτό το χάλι της κοινωνίας.

Ίσως αδύνατο.
Τώρα, όμως, είμαι σχεδόν υπερήφανος, γιατί χωρίς όλα αυτά, δεν θα είχα τον χαρακτήρα που έχω.
Το σημάδι μου έδωσε δύναμη, μου έμαθε πώς να αντιδρώ και να αντιμετωπίζω τις πιο δύσκολες καταστάσεις στη ζωή μου και είμαι περήφανις γι’ αυτό.
Δεν θα υποβληθώ ποτέ σε πλαστική επέμβαση γιατί αυτή η πληγή είναι μέρος του εαυτού μου.”
Φρανκ Ριμπερί