Καναβάρο: -Μίστερ θυμάσαι όταν έβαλες τέσσερις επιθετικούς εναντίον της Γερμανίας στο 0-0??

Ο Τζίτζι Μπουφόν κι εγώ είπαμε ο ένας στον άλλο…

«Τι στο διάολο κάνει ο κόουτς, είναι τρελός;»

Μετά πήγε όπως πήγε το ματς, αλλά εκείνη τη στιγμή σας βρίσαμε με όλα τα είδη και τις λέξεις.

Λίπι: -Φάμπιο αν θυμάστε, εκείνη τη στιγμή το παιχνίδι δεν παιζόταν πλέον στη μεσαία γραμμή.

Είτε κάναμε επίθεση, είτε μας έκαναν.

Είχαμε άμυνα εκείνη τη στιγμή, απο την οποία δεν περνούσε τίποτα.

Μεταξύ Μπουφόν, εσένα, Ματεράτσι, Ζαμπρότα, Γκρόσο, Γκατούζο και Πίρλο… δεν ήταν καθόλου εύκολο να σας ξεπεράσει κάποιος, ήσασταν όλοι σε εκπληκτική κατάσταση.

Τότε μέσα μου είπα…

«Για να δούμε ποιος έχει τα αρχ… τώρα».

Τότε δεν μπορούσα να μην βάλω τον Ντελ Πιέρο.

Ήταν από την αρχή του παιχνιδιού που με κοιτούσε σα να μου έλεγε…

«Αφήστε με να μπω».

Όταν λοιπόν τον έβαλα στο γήπεδο, ήμουν σίγουρος ότι θα βάλει γκολ.

Επειδή ήταν πολύ ενθουσιασμένος, στην πραγματικότητα έτρεξε 70 μέτρα για να ακολουθήσει τη δράση και να σκοράρει».

Καναβάρο: -Μίστερ σε εκείνο το ματς ήμουν πολύ πεπεισμένος ότι θα το κερδίσουμε, γιατί είχαν απίστευτη πίεση πάνω τους.

Έπαιζαν έναν ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου εντός έδρας.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι πριν από το παιχνίδι, όταν πήγαμε να του σφίξουμε το χέρι…

Κοίταξα τους Γερμανούς στα μάτια αλλά κανείς δεν με κοίταξε.

Ήταν όλοι με το κεφάλι κάτω.

Γύρισα λοιπόν στον Μπουφόν και του είπα:

«Τζίτζι τα έχουμε κερδίσει ήδη αυτά τα παιδιά».”

Οταν μπήκαμε στο γήπεδο, στο Ντόρτμουντ, σταθήκαμε όρθιοι για να ακούσουμε τους ύμνους των χωρών.

Περνούσαμε και τους δίναμε το χέρι, αλλα κάθε φορά που κρατούσα το χέρι ενος γερμανού δεν με κοιτούσε στο πρόσωπο, κρατούσε τα μάτια του χαμηλά.

Ήταν φοβισμένοι.

Τόσο φοβισμένοι.

Είναι σωματικά τεράστιοι, αλλά φοβούνται…

-Τζιτζι!

-Τι θέλεις Φάμπιο?

-Τέλειωσε…

-Τι τέλειωσε..???

-Τους έχουμε ήδη νικήσει.

-Τι λες?

-Δεν μας κοιτάνε στα μάτια, μας φοβούνται.”

-Είσαι χαζός??

Μπορεί να ήμουν ανόητος, αλλά κερδίσαμε στο γήπεδο, όπου η Γερμανία δεν είχε χάσει ποτέ.

Ηταν το φυλαχτό τους.

Αν και σε κάποιο σημείο του αγώνα ο Τζίτζι κι εγώ νομίζαμε ότι είχαμε τρελαθεί τελείως.

Πολλοί από εμάς άρχισαν να σκέφτονται τα πέναλτι.

Ο Μιστερ μας ειχε τρελάνει, τα έπαιζε όλα για όλα.

Ο διάλογος ανάμεσα σε μένα και τον Μπουφόν έχει αρχίσει.

-Φάμπιο, τι κάνει??

– Δεν ξέρω Τζίτζι.

Αρχίσαμε να ουρλιάζουμε, προς την κατεύθυνσή του…

Δεν μπορούσε να μας ακούσει.

Στην πραγματικότητα, ήταν πολύ καλός, αλλά έκανε τον κουφό εκεινή την στιγμή.

Είχε δίκιο, αλλά η περιέργεια μας έπρεπε να ικανοποιηθεί, οπότε τελικά ρωτάω τον Λίπι…

-Συγγνώμη Μιστερ, αλλά γιατί συνέχισες να βάζεις επιθετικούς??

Το σχέδιο του ήταν ξεκάθαρο.

Το παιχνίδι έπρεπε να το πάρουμε πριν τα πέναλτι.

Ο Λίπι το πρόσεξε και πήγε ευθεία σαν τρένο.

Είναι αλήθεια, δεν είχαμε συνειδητοποιήσει πόσο δυνατοί ήμασταν.”

Φάμπιο Καναβάρο