”Όλοι έχουμε ζήσει μέρες στην ζωή μας, που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.

Ο γάμος μας, η γέννηση των παιδιών μας και… λίγοι τυχεροί, την ημέρα που κερδίσαμε το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Αλλά έχουμε ζήσει και μέρες που δεν μπορούμε ποτέ να ξεχάσουμε για άλλους λόγους, μέρες που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε, τραγικές και ανεξήγητες στιγμές που δεν μπορούμε να αποφύγουμε ή να προβλέψουμε.

Πριν δύο χρόνια, ο Θεός πήρε μαζί του τον γιο μου, Ντανίλο.

Ήταν μόλις τριάντα ετών.

Ήμασταν μαζί εκείνη τη μέρα για ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου και ο Ντανίλο ήταν στην ομάδα μου.

Κάποια στιγμή βγήκε από το γήπεδο, ενώ συνέχισα να παίζω.

Αμέσως μετά συνειδητοποίησα ότι κάτι δεν πάει καλά.

Έχασα τον γιο μου στην αγκαλιά μου.

Προσπάθησα να τον σώσω και να τον βοηθήσω, αλλά μας άφησε.

Ένα συναίσθημα κενότητας παραμένει και είναι ένα τρομερό συναίσθημα αυτό.

Μερικές φορές νιώθουμε αβοήθητοι.

Αισθανόμαστε τόσο δυνατοί σε σώμα και μυαλό, αλλά τέτοια στιγμή η φυσική σου δύναμη είναι άχρηστη.

Και όταν δεν μπορείς να σώσεις το παιδί σου, νιώθεις απίστευτα αδύναμος.

Αλλά ο Θεός τον ήθελε μαζί του και είμαι σίγουρος ότι είναι καλά εκεί που είναι τώρα.Μας κοιτάει και γελάει από ψηλά για ότι κάνουμε.

Προσεύχομαι να μην έχει κανείς άλλος γονιός μια τέτοια εμπειρία.

Ένας πατέρας δεν πρέπει ποτέ να θάψει τον γιο του.

Ο πόνος της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου είναι πάντα παρών.

Αλλά πρέπει να προσπαθήσουμε να θυμηθούμε κάτι θετικό.

Όταν σκέφτομαι τον Ντανίλο, θυμάμαι ότι αυτό που του άρεσε τόσο πολύ ήταν να κάνει φάρσες σε όλους.

Όταν αισθάνομαι πόνο για την απώλειά του, προσπαθώ πάντα να θυμάμαι αυτά τα καλά και να χαμογελάω.

Πάντα προσπαθώ να βρίσκω τα θετικά σε όλα.”

Καφού