«Μεγάλωσα σε ένα πολύ δύσκολο περιβάλλον, το μόνο που δεν έκανα ήταν να τρώω βρεγμένη λάσπη από την πείνα.

Ήμασταν ουσιαστικά έτοιμοι να φάμε ο ένας τον άλλον στην οικογένειά μου.

Θυμάμαι να μοιράζομαι παπούτσια με τα αδέρφια μου επειδή είχαμε μόνο ένα ζευγάρι.

Ο Luciano έπαιζε το μεσημέρι, ο César το απόγευμα και μετά εγώ.

Μέχρι να ξεκινήσω να παίζω επαγγελματικά, η οικογένειά μου δεν είχε αρκετά χρήματα για φαγητό και προσαρμοστήκαμε σε ό,τι μπορούσαμε.

Υπήρχαν καλύτεροι παίκτες από εμένα στη γειτονιά μου, αλλά τώρα είναι στη φυλακή.

Αν είμαι εδώ που είμαι σήμερα, είναι χάρη στους γονείς μου που δεν με άφησαν ποτέ μόνο.»
Έβερ Μπανέγα