“Κανονικά δεν θα έπρεπε κανένας να ξέρει το όνομα μου.
Μεγάλωσα σε μια παραγκούπολη στο Λάγος. Λέγεται Ολουσόσουν. Ίσως το έχεις ακούσει. Είναι δίπλα στη μεγαλύτερη χωματερή της Αφρικής. Λένε ότι πετάνε εκεί 10.000 τόνους σκουπίδια τη μέρα. Χημικά απόβλητα. Σπασμένες τηλεοράσεις. Οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς.
Αυτή ήταν η αυλή μου.
Οι περισσότερες οικογένειες στη γειτονιά μας μεταπουλούσαν παλιοσίδερα από τη χωματερή. Όταν άρχισα να παίζω ποδόσφαιρο και ήθελα παπούτσια, απλώς πήγαινα στη χωματερή με τους φίλους μου και ψάχναμε.
«Έι, βρήκα ένα παλιό Nike. Αριστερό! Νο 8!»
«Έι, βρήκα Puma!!!! Δεξί πόδι!!!! Νο 9!!!!!»
Εκείνη την περίοδο σταμάτησα εντελώς το ποδόσφαιρο. Έπρεπε να βοηθήσω την οικογένειά μου, καταλαβαίνεις; Οι αδελφές μου πουλούσαν πορτοκάλια. Όχι σε αγορά, αλλά στο δρόμο. Στο Λάγος έχει πολλή κίνηση, οπότε μπορείς να βγάλεις χρήματα πουλώντας στα σταματημένα αυτοκίνητα. Ήμουν πολύ γρήγορος, οπότε ήμουν καλός στο να πουλάω εμφιαλωμένο νερό. Έβαζα ένα κιβώτιο με 12 μπουκάλια στο κεφάλι μου και περίμενα κάποιον να μου κορνάρει. Μετά έτρεχα μέχρι το αυτοκίνητο πριν ξαναγίνει πράσινο το φανάρι. Σκεφτόμουν: «Θα είμαι το πιο γρήγορο παιδί που έχουν δει ποτέ.» Σχεδόν μου άρεσε. Ήταν κάπως σαν προπόνηση. Μερικές μέρες όμως γύριζα σπίτι τόσο κουρασμένος που ρωτούσα τις αδελφές μου: «Μπορώ αύριο απλώς να πουλήσω πορτοκάλια μαζί σας;»
Αν υπήρχαν χρήματα να βγουν, ήμουν εκεί. Έφτασα μέχρι και σε τηλεοπτική εκπομπή. Ήταν σαν οικογενειακό κουίζ και στο τέλος φώναζαν κόσμο από το κοινό. Δόξα τω Θεώ, με φώναξαν και τα πήγα πραγματικά καλά. Κέρδισα περίπου 10.000 νάιρα ζωντανά στην τηλεόραση. Ήταν τα περισσότερα χρήματα που είχα κρατήσει ποτέ στα χέρια μου. Ήταν σαν 6 ευρώ.
Έκανα κυριολεκτικά τα πάντα για να βγάλω λεφτά. Για μερικά χρόνια ήμουν βοηθός ενός πάστορα στο Λάγος. Πολύ διάσημο. Ήταν μέχρι και στην τηλεόραση. Είχαν ένα μικρό λάπτοπ στην εκκλησία και η δουλειά μου ήταν να πείθω τον κόσμο να μου δίνει το email του για το newsletter του. Για κάθε 10 email έπαιρνα περίπου το αντίστοιχο των 10 σεντ.
Μετά από λίγο με προήγαγαν και άρχισα να πουλάω στον δρόμο τα βιβλία μελέτης της Βίβλου του πάστορα. Το ένα λεγόταν «Rhapsody of Realities».
Οι συμμαθητές μου περνούσαν από δίπλα μου στον δρόμο και γελούσαν, σαν να έλεγαν: «Τώρα πουλάει και Βίβλους; Τι γίνεται εδώ;» Σας είπα. Έκανα τα πάντα.
Έκανα μέχρι και δουλειά σε απορροφητικό βόθρο. Ξέρεις τι είναι αυτό; Στην Ευρώπη μάλλον όχι. Eίναι σαν ένα ξερό πηγάδι που το σκάβεις μόνος σου. Χρειάζεται κάποιος να κατέβει βαθιά μέσα στο πηγάδι με σκάλα. Και ένας άλλος μένει πάνω στην κορυφή. Είναι ο «τύπος ασφαλείας». Κοιτάει μέσα στην τρύπα και φωνάζει: «Είσαι καλά εκεί κάτω, αδελφέ;»
Εγώ δεν ήμουν ο τύπος ασφαλείας. Ήμουν ο άλλος. Μιλάμε για βρώμικη δουλειά.
Υπάρχουν εκατομμύρια παιδιά που μεγάλωσαν όπως εγώ. Παιδιά που πρέπει να δουλέψουν για το επόμενο γεύμα τους. Πουλάνε νερά στους δρόμους. Σκάβουν στην χωματερή για να βρουν οτιδήποτε πολύτιμο. Δουλεύουν σκληρά καθημερινά. Προσεύχονται. Ονειρεύονται…”
Βίκτορ Όσιμεν στο «The Players Tribune»
