«Σήμερα λείπει το γήπεδο, η πρακτική.
Σήμερα τα γήπεδα είναι κλειδωμένα.
Πρέπει να πληρώσετε για να μπείτε.
Και όταν πληρώνετε, τότε τα πράγματα αλλάζουν, παραβλέπετε το νόμο του γηπέδου όπου κερδίζει ο πιο δυνατός ή ο καλύτερος και όπου όλοι βελτιώνονται.

Όλοι μεγαλώσαμε στις αλάνες, ίσως με έναν ηλικιωμένο ή έναν ενήλικα που σου έπαιρνε την μπάλα...
Σήμερα υπάρχουν σχολές ποδοσφαίρου με άρτια καταρτισμένους προπονητές, οι οποίοι σας μαθαίνουν να μπλοκάρετε την μπάλα και να παίζετε με το πόδι, αλλά τι γίνεται με τη δημιουργικότητα;

Δεν είμαι νοσταλγός, πιστεύω ότι το κάθε παιδί ζει την εποχή του.
Δεν είναι αλήθεια ότι κάποτε όλα ήταν καλύτερα, ήταν πιο αγνά, πιο αυθεντικά αλλά τώρα υπάρχει η τεχνολογία.
Ωστόσο, υπάρχουν και ορισμένα πράγματα που πρέπει να ληφθούν περισσότερο υπόψη, όπως η εκπαίδευση της δημιουργικότητας των νεαρών παικτών.
Πρέπει να είναι ελεύθεροι να παίξουν, πρέπει να νιώθουν ελεύθεροι.
Χωρίς τους γονείς που ισχυρίζονται ότι έχουν παιδιά πρωταθλητές στα δώδεκα, που στην πραγματικότητα μόνο τους βλάπτουν.

Στην αλάνα μεγαλώσαμε μαθαίνοντας τη ζωή.
Για να κερδίσεις πρέπει να είσαι καλός, πρέπει να τρέχεις περισσότερο, να είσαι πιο έξυπνος, να μαθαίνεις τον εαυτό σου, να μαθαίνεις το σώμα σου και να είσαι πρόθυμος να δορθωθείς για να κερδίσεις.
Γιατί κανείς δεν θα το κάνει για σένα…
Η αλάνα διδάσκει την ζωή».
Ντίνο Τζοφ

”Θα ήθελα λιγότερα κοντινά στα μαλλιά και στα πρόσωπα και περισσότερα στις ντρίμπλες και στις ατομικές ενέργειες.

Λιγότερες πόζες και περισσότερο συναίσθημα.

Είμαι εξοργισμένος με τα χορευτικά μετά τα γκολ, είναι έλλειψη σεβασμού προς τον αντίπαλο αλλά και προς τον συμπαίκτη.

Μου φαίνεται ότι η κάμερα έχει πλέον γίνει πιο σημαντική από το γήπεδο.

Μετά την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, είχα μείνει στο γήπεδο περισσότερο από τους άλλους για συνεντεύξεις και επέστρεψα στο ξενοδοχείο όχι με σωματοφύλακες, όπως συμβαίνει σήμερα, αλλά μέσα σ’ένα βανάκι.

Ο Γκαετάνο Σιρέα με περίμενε.

Πανηγυρίσαμε αλλά δεν βρωμίσαμε τη στιγμή.

Τίποτα δεν μπορεί να δώσει τόσο τρελές χαρές όπως ο αθλητισμός…

Αυτές τις χαρές, πρέπει να τις ζεις με όλη σου την καρδιά και όχι να σκέφτεσαι την κάμερα.

Οι στιγμές, θα μείνουν για πάντα.”

Ντίνο Τζοφ