“Συνέβη το 1973.
Οι ομάδες παίδων των Argentinos Junior και River Plate αναμετρήθηκαν στο Buenos Aires.
Το Νο 10 της Argentinos πήρε την μπάλα από τον τερματοφύλακά του, πέρασε τον σέντερ φορ της River και άρχισε να τρέχει.

Διάφοροι αντίπαλοι προσπάθησαν να τον σταματήσουν .
Σε έναν από αυτούς πέρασε την μπάλα από το πλάι, σε έναν άλλο ανάμεσα από τα πόδια, έναν άλλο τον ντρίμπλαρε με τακουνάκι.

Στη συνέχεια, χωρίς να σταματήσει, άφησε αγάλματα τους αμυντικούς και τον τερματοφύλακα που είχε πέσει στο έδαφος και μπήκε με την μπάλα στα δίχτυα.
Στο γήπεδο είχαν μείνει επτά παιδιά εξαντλημένα και τέσσερα που δεν μπορούσαν να κλείσουν το στόμα τους από τον θαυμασμό.

Αυτή η ομάδα παιδιών, οι Cebollitas, ήταν αήττητη σε παραπάνω από εκατό παιχνίδια και είχε ήδη τραβήξει την προσοχή των δημοσιογράφων.
Ένας από τους παίκτες, ο el Veneno (το δηλητήριο), που ήταν δεκατριών ετών, δήλωσε:
“Παίζουμε για να διασκεδάζουμε. Δεν θα παίξουμε ποτέ για τα χρήματα. Όταν αρχίζει να μπλέκεται το χρήμα, όλοι σκοτώνουν ο ένας τον άλλον για να γίνουν αστέρια και τότε έρχονται η ζήλια και ο εγωισμός”.

Μιλούσε αγκαλιασμένος με τον πιο αγαπητό παίκτη όλων, που ήταν ο πιο χαρούμενος και ο πιο μικροκαμωμένος .
Ο Diego Armando Maradona, που ήταν δώδεκα ετών και μόλις είχε σκοράρει εκείνο το απίστευτο γκολ.
Τη νύχτα κοιμόταν αγκαλιασμένος με την μπάλα και την ημέρα έκανε θαύματα μαζί της.
Ζούσε σε ένα φτωχό σπίτι σε μια φτωχή γειτονιά και όταν θα μεγάλωνε ήθελε να γίνει βιομηχανικός εμπειρογνώμονας”.

(«Splendori e miserie del gioco del calcio» του Eduardo Galeano)