- «Μαμά, γιατί έπρεπε να φύγει ο μπαμπάς μου;»
- «Επειδή είχε μια μεγάλη τρύπα στην καρδιά του και δεν ήταν πια καλά εδώ».
- «Μα είναι νεκρός;»
- «Ναι, μια μέρα αποκοιμήθηκε και δεν ξύπνησε ποτέ».
Από την πρώτη μέρα της νέας μας ύπαρξης, αποφάσισα ότι δεν θα έλεγα ποτέ ψέματα στη Βιτόρια, ότι δεν θα την παραπλανήσω ποτέ, ότι θα της έλεγα πάντα την αλήθεια.
Την ημέρα που πέθανε ο Davide, βρέθηκα σε ένα αυτοκίνητο από την Φλωρεντία στο Ούντινε χωρίς να καταλαβαίνω πραγματικά τι συνέβαινε.
Ήταν ένα ατελείωτο, σουρεαλιστικό ταξίδι.
Όταν μπήκα στο νεκροτομείο, ο Νταβίντε ήταν ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι στο κέντρο του δωματίου.
Οι τοίχοι ήταν κρύοι, τα φώτα ήταν κρύα, ο αέρας ήταν κρύος, το αλουμίνιο του κρεβατιού ήταν κρύο.
Ήταν καλυμμένος από ένα λευκό σεντόνι που απλώς άφηνε ακάλυπτους τους ώμους και το κεφάλι του.
Ήταν όμορφος, απλά κοιμόταν.
Έβγαλα το σακάκι μου, το έβαλα σε μια καρέκλα και τον αγκάλιασα.
Τον μύρισα πρώτα, σαν τη μυρωδιά του πρωινού ξυπνήματος και μετά ένιωσα πώς το σώμα του ήταν παγωμένο, κρύο και άκαμπτο.
Έσπασα την αγκαλιά και πήγα να κάτσω στην άλλη πλευρά του κρεβατιού, προς την κατεύθυνση που ήταν στραμμένο το πρόσωπό του.
Τα χείλη του χαλάρωσαν και τα δόντια του ήταν πιο λευκά από το συνηθισμένο, τα μάτια του στένεψαν, οι βλεφαρίδες του τόσο κατσαρές που έπεφταν μπροστά.
Τα συνηθισμένα μαλλιά του, απαλά και σκούρα, η γραμμή των γυμνών ώμων του.
Ήταν ο Νταβίντε, αλλά ήξερα ότι δεν ήταν πια αυτός.
Από τότε σταμάτησα να αναζητώ το νόημα των πραγμάτων, έπαψα να αμφισβητώ τον εαυτό μου για το σκοπό του πεπρωμένου, για τη χρησιμότητα του πόνου.
Αποφάσισα να αναζητήσω τον Davide στα όνειρα με τα οποία βλέπω το μέλλον μου και το μέλλον της Vittoria.
Αν ο Νταβίντε είναι ζωντανός σε ό,τι είμαι και κάνω, τότε του αξίζει να ζω και να έχω τα καλύτερα όνειρα».
Μια ανατριχιαστική ιστορία της Francesca Fioretti, συντρόφου του Davide Astori.