Καλοκαίρι 2006…

Η Ιταλία μόλις έγινε παγκόσμια πρωταθλήτρια και η Γιουβέντους υποβιβάστηκε στην Serie B λόγω του Calciopoli.

Ο σύλλογος διαλύεται…

Ο Ιμπραΐμοβιτς φεύγει, ο Βιειρά φεύγει, ο Καναβάρο φεύγει, ο Ζαμπρότα φεύγει…

Στα αποδυτήρια — σιωπή.

Οι παίκτες κοιτάζουν το παρκέ.

Όλοι περιμένουν να μιλήσει πρώτα ο αρχηγός.

Ο Ντελ Πιέρο σηκώνεται και λέει: «Όποιος θέλει να φύγει — ας φύγει.

Κανείς δεν θα τον κατηγορήσει».

Αλλά μένω επειδή η Γιουβέντους δεν είναι μόνο νίκες, χαρά και πρωτάθλημα.

Γιουβέντους είναι αυτό που φοράμε στη φανέλα.”

Κανείς δεν χειροκροτεί. Καμία θλίψη. Μόνο σιωπή.

Εκείνη η σεζόν στην Serie B…

Ο Ντελ Πιέρο είναι ο αρχηγός.

Ο καλύτερος σκόρερ της Γιουβέντους.

Κάθε γκολ γιορτάζεται ήρεμα, χωρίς ευφορία.

Στο τέλος της σεζόν, η Γιουβέντους επιστρέφει στη Serie A.

Στο πρώτο παιχνίδι στην πρώτη κατηγορία, ο Ντελ Πιέρο σκοράρει.

Δεν βγάζει τη φανέλα του.

Δεν φωνάζει.

Απλώς κοίταξε προς την κερκίδα.

Αργότερα θα πει…

“Ήταν εύκολο να μείνουμε όταν κερδίζαμε.

Η αληθινή αγάπη φαίνεται όταν πέφτεις.”